Muzykoholizm

Z epoki płyty winylowej

2010-08-25T13:52:00.002+02:00

Variete, czyli Białe Ma(c)ki

2010-02-04T03:25:00.005+01:00

Koncert był to pod wieloma względami dla Variete nietypowy. Po pierwsze miejsce: teatr. Po drugie Variete w trzyosobowym składzie: Grzegorz Kaźmierczak przy mikrofonie i Mac'u, gitara Marka Maciejewskiego oraz Paweł Rychert z zespołu Pchełki przy instrumentach elektronicznych. Czyt. dwa Mac'i. No właśnie... Czy komputery, dzięki (?) którym słychać perkusje, bas i klawisze to jeszcze instrumenty? Może to już instrumenty? I chociaż aranżacje były ciekawe, sample dodały chłodu muzyce Variete, to jednak brzmienie nie to samo. "Perkusja" zbyt płaska, "bas" zbyt płytki, "klawisze" zbyt ubogie. Variete na pewno skorzystało na dodaniu sampli, ale nie skorzystało na zachowaniu tylko jednego "żywego" instrumentu (gitary).

Variete
Teatr na Woli
Warszawa, 30 stycznia 2010

zapomniałam

2009-09-12T13:39:00.002+02:00

muzyka i proekologiczne deptanie trawnika

2009-08-26T23:32:00.001+02:00

Przede wszystkim trochę to dla mnie niezrozumiałe, że koncert z okazji Dni Ziemi i na rzecz ochrony środowiska odbywa się w takim miejscu. Po pierwsze poznańska Cytadela to miejsce historyczne. Po drugie to park pełen drzew i trawników, jak to w parku. Po trzecie oczywiste jest, że po takim koncercie, podczas którego jest sporo budek z prowiantem i same jednorazówki, teren będzie nie tylko zadeptany, ale i zaśmiecony. Szczególnie, że z całej Cytadeli odgrodzony był tylko teren samego koncertu. Chodzi o późniejszą rekultywację? Całego parku? Hmm...

Od początku zrobiła na mnie dobre wrażenie organizacja miejsca i koncertu. Cytadela ma swoje ograniczenia, ale to jedno wejście wystarczyło. Gorzej było z wyjściem... Z drugiej strony nie ma co oczekiwać, że 40-tysięczny tłum rozejdzie się szybko i bez tłoku.
Miasto stanęło na wysokości zadania i podstawiło darmowe autobusy dworzec - Cytadela - dworzec. Gorzej z PKP. Dużo gorzej.

Co do samego koncertu Radiohead. York Wielkim Artystą jest, a zespół bardzo dobrze zgrany. Muzyka Radiohead, szczególnie teksty zawsze były dla mnie dużą intymnością ich autora. Często chyba niezrozumiałą, pozostającą wewnątrz niego chociaż wyśpiewaną. I trochę taki był też ten koncert - dział się i nie dział jednocześnie. Z szacunkiem dla publiczności, ale z zachowaniem tej swojej intymności. Zagrany mocno, dobitnie.
A jednak czegoś zabrakło. Może odrobiny więcej zaangażowania, interakcji między muzykami, interakcji z widownią. Niektóre piosenki kończyły się zbyt nagle i bez pomysłu. Liczyłam na więcej improwizacji i zabawy dźwiękami, więcej spontaniczności i odczuwalnej poza sceną przyjemności z grania. Wydawało mi się, że improwizacje będą największą siłą tego koncertu. Tymczasem nawet aranżacje nie były jakoś szczególnie zaskakujące. Radiohead zespołem studyjnym?
Ciekawa jestem ich brzmienia, aranżacji akustycznych albo symfonicznych...

Radiohead
wtorek, 25 sierpnia 2009
Cytadela, Poznań

pamięć narodu

2009-08-23T01:40:00.004+02:00

"Przychodzisz posłuchać muzyki, ale coś za coś - takie gówno też trzeba zobaczyć", rzekł chłopczyna z młodym wąsem do dziewczęcia z kolorowymi tipsami, kiedy na ekranie pojawiły się fragmenty historii Polski i świata. Było to między koncertem Myslovitz a Iana Gilliana podczas festiwalu Solidarity of Arts w Gdańsku.
Na Targu Węglowym spory choć nie gęsty tłum. Ogromna, głęboka scena. Kiedy dotarliśmy, właśnie śpiewał Janerka. "Dokładnie tam, dokładnie tam, dokładnie tam..." Świętowanie obchodów Solidarności. Przy brzmieniach afery stoczniowej.
Wybraliśmy się na spacer Długą, tracąc w tym czasie koncert Niny Hagen. Żałuję. Natknęliśmy się za to na przekorny duet ulicznych grajków - dziewczyny o mocnym, ciekawy głosie i jej kolegę. Gitary i wymiana wersów. Ona: "Every night in my dreams
I see you. I feel you. That is how I know you go on." On: "Zostawcie Titanica! Nie wyciągajcie go! Tam ciągle gra muzyka. I oni tańczą wciąż." A tłumek dookoła się śmiał. Śmiałam się i ja.
Po łuku wróciliśmy na Targ Węglowy, gdzie właśnie grało Myslovitz. Nie był to najlepszy koncert moich ulubieńców, na jakim byłam. Pachniał chałturą. Ale momentami wyciągali pazurki.
Po koncercie znów obrazki na ekranie. Tym razem nowsza historia świata - ataki terrorystyczne, wojna w Iraku, w Afganistanie. Palenie flag, wybuchy, protesty, trumny. Informacje o zabitych i rannych. Licznik kosztów obu wojen... Monumentalna muzyka w tle.
A na scenie ruch - wjeżdża podest dla Orkiestry Filharmonii Bałtyckiej. Materna zapowiada kolejny koncert. Wszyscy gotowi do gry. Rozpoczynają klasyką, którą znam ze słyszenia lecz nie z nazwy. Pojawia się Gillian. W szarym tshirt'cie i błękitno-różowych spodniach od dresu. Z plakietką Solidarności na piersi... Uśmiechnięty, serdeczny, z wielkim uznaniem dla orkiestry i zachwytem nad publicznością. Wczoraj miał urodziny i w ramach niespodzianki dostaje w trakcie koncertu tort. Cały koncert to symfoniczne kawałki Deep Purple. Na "Smoke on the water" tłum śpiewa i szaleje. Muzycy też.
Burzę oklasków przerywają syreny i światła czterech szperaczy wycelowane w niebo nad Gdańskiem. Rozbłyskają ognie. A na zakończenie dreszcze...:

P.S.
Odniosłam wrażenie, że Gillian ma większy szacunek do naszej historii niż niektórzy z nas, Polaków.

Solidarity of Arts
Dziwny jest ten świat
Targ Węglowy, Gdańsk
22 sierpnia 2009

Tu i Teraz

2009-08-18T14:31:00.001+02:00

Amerykanin też ludź...

Michael Jackson żyje i tańczy u Madonny.

2009-08-16T22:43:00.003+02:00

Pół Polski czekało, a pół bojkotowało ten koncert. A jednak zagrała i obyło się bez burd i awantur.
Zagrała? To było raczej show, nie koncert. Madonna więcej tańczyła niż śpiewała. Wiedziała, że jest publiczność, ale nie miała z nią większego kontaktu, jeśli w ogóle jakikolwiek. Widać, że czuje się na scenie wyśmienicie. Ale ze względu na siebie, na bycie w świetle jupiterów i fleszy. To jej życie, narkotyk. To był świetnie i precyzyjnie wyreżyserowany spektakl, a taki zawsze pozostawia pole dla improwizacji. Było jej sporo. Prawie tyle, co dobrej zabawy tak na scenie, jak poza nią. Mam wrażenie, że na scenie była grupa dobrze bawiących się ze sobą ludzi i zgarniających za to sporą kasę. Bez względu na to gdzie i dla jakiej publiczności grają...
Miałam okazję widzieć także próbę. Atmosfera była wtedy swobodna, żadnego "zamordyzmu". Brykali, śmiali się, Madonna była przyjacielska, łagodna i profesjonalna. Wobec zgromadzonych fanów raczej chłodna, mocno zdystansowana.

Madonna jest królową - panuje niepodzielnie nad tłumem. Tym na scenie i tym na widowni. Taka zręczna manipulacja :] Wplecione w połowie koncertu muzyka i występ Michaela Jacksona kupiły jeszcze więcej serc...
Zazdroszczę jej. Jest marką, samogrającą się legendą, która z życia zrobiła sobie scenę, a ze sceny życie. Te światy się nie przenikają, nie mieszają. One stworzyły zupełnie nowy, jedyny i wyjątkowy - planetę Madonna. Planetę, która już mogłaby istnieć bez fanów i ona ma tego świadomość, i to czuć w jej zachowaniu.
Madonna nie jest fenomenem jako artystka, ale jest fenomenem jako osoba. Królowa.

Madonna
sobota, 15 sierpnia 2009
Lotnisko Bemowo, Warszawa

Ostatni koncert w życiu.

2009-08-15T10:25:00.001+02:00

Tak postanowili grać każdy swój koncert po pięcioletniej przerwie. Nigdy nie przepadałam za głosem Lou Rhodes, zawsze przepadałam za muzyką Lamb. W sierpniowy piątek po raz pierwszy wystąpili w Polsce.
Nie spodziewałam się aż takiego koncertu. Hipnotyczne, drapieżne i energetyczne granie, czasami psychodeliczne, czasami egzotyczne. Andy, między DJowaniem, grą na klawiszach i grą na bębnach niezmordowanie agitował do uczestniczenia w koncercie. Kontrabasista urwał w trakcie gry chyba całe włosie ze smyczka. Wszystko na tym koncercie było piękne: piękna Lou, piękne projekcie, przepiękny kontrabas jak tribal, piękna energia między sceną a publicznością. W programie znalazły się wszystkie flagowe utwory w ciekawych aranżacjach. I tylko za krótko grali.

Fotografował Rafał Nowakowski.

Lamb
piątek, 14 sierpnia 2009
Palladium

muzycy ulicy

2009-08-13T12:23:00.002+02:00

Potrafią być zachwycający i zaskakujący. Czasami mają swoje stałe miejsca występów. Często dziwię się, że pozostają nieodkryci, pozostają na ulicy.

Na przykład w Krakowie pod Kościołem Mariackim mężczyzna śpiewający arie operowe. Bardzo szczupły i jasny, ubrany w czarny garnitur. Ma wokół jakąś aurę. Może dlatego, że cały zatopiony jest w swojej muzyce, w swoim śpiewie.

Albo niewidoma dziewczyna w Sopocie, śpiewająca bodajże altem. Pięknie, przejmująco.

Spotkałam też saksofonistę i było to spotkanie magiczne, bo w Londynie na wałach nad Tamizą. Siąpił deszcz, było szaro, a on grał rzewnie na saksofonie. Stałam i mokłam zasłuchana.

Którejś zimy, tuż przed świętami, byłam w Kopenhadze. Śnieg, mróz, świąteczne dekoracje, szaleństwo zakupów. Na deptaku, boso, w dżinsach i kamizelce, z zamkniętymi oczami grał na kongo chłopak. Uśmiech ekstazy na twarzy. Rozpalony. Nieobecny. Był zupełnie gdzie indziej...

OFF dzień czwarty. Epilog.

2009-08-10T02:07:00.002+02:00

Nie mieliśmy nawet połowy biletu na połowę któregoś z niedzielnych koncertów. Ale mieliśmy wciąż spore muzyczne apetyty, szczególnie na ostatni koncert OFF Festivalu 2009 - na koncert Olafura Arnaldsa w kościele ewangelickim. Popołudniowe próby zdobycia biletu spełzły na niczym. Po seansie "Egzorcyzmów Dorothy Mills" w Silezii, wróciliśmy pod kościół "na żebry" ;) Biletów nie było nadal i wciąż. Kilka zasłuchanych osób siedziało pod wejściem. Dołączyliśmy. To muzyka tak delikatna, tak oniryczna, tak subtelna, że słuchanie jej wpatrując się w okrągły księżyc było bardziej niż naturalne. Pod koniec udało mi się wślizgnąć do środka, tuż przed wypuszczeniem na ściany kościoła białych gołębi... Piękne zakończenie festiwalu.

Jestem pod wrażeniem odwagi Rojka, który w tym roku nie zaserwował żadnej gwiazdy, a mimo to zrobił festiwal najwyższych muzycznych lotów. Chociaż pełno jeszcze organizacyjnych niedociągnięć i bałaganu. Mniejsza frekwencja, ale za to lepsza atmosfera zorientowanych na muzykę (nie na festiwal) ludzi to atut tegorocznej edycji. To już nie jest festiwal muzyki alternatywnej, to festiwal muzyki offowej. Nie muszę znać line-upu, żeby jechać tam za rok.

OFF Festival
6 - 9 sierpnia 2009
Mysłowice

OFF dzień trzeci

2009-08-09T11:25:00.004+02:00

Ambicje mieliśmy spore, realizację kiepską - mieliśmy być już na Hatifnatsach, ale doczłapaliśmy się dopiero na Crystal Stills. Za to makarony były pyszne ;) Zespół mnie nie zachwycił. W moich uszach brzmi jak kolejna kapela grająca na gitarach. Po drodze do ogródków zatrzymaliśmy się w Mieście Muzyki na Skinny Patrini. Też długo nie wytrzymałam. Według mnie to granie wtórne i bez polotu. Szukam w muzyce jednak czegoś innego.
Na przykład tego, co znalazłam w Wildbirds & Peacedrums - nieprawdopodobny głos, improwizacjie i śpiewanie całą sobą! Tego głosu mogłabym słuchać bez końca i w przeróżnych gatunkach muzycznych czy piosenkach. Myślę, że poradziłaby sobie ze wieloma wokalnymi, gatunkowymi czy interpretacyjnymi wyzwaniami. Swoboda, żywiołowość i naturalność to domeny wokalistki tego szwedzkiego zespołu. Jestem pod ogromnym wrażeniem głosu i osoby! Sama w sobie jest zjawiskiem multimedialnym ;)
Nie wiem, czy to dzięki swojej urodzie, czy może dzięki swojemu głosowi, a może dzięki całości przypomniała mi o Ofrze Hazie. To moje dźwięki i mój zachwyt zjawiskowością kobiety jeszcze z dzieciństwa. Ta oszałamiająca kobieta zmarła w wieku 43 lat na zapalenie płuc, zarażona wcześniej przez męża HIV... Zrobiło mi się smutno, przykro i żal, kiedy o tym przeczytałam.

Ale wracając na OFF Festival...
Na Scenie Leśnej zupełnie inny klimat - Crystal Antlers. Miałam kłopot z odróżnieniem piosenek, bo każda brzmiała podobnie. Ale moją uwagę zwrócił bardzo żywiołowy i świetnie się bawiący czarnoskóry perkusista z lewej strony sceny. Szalał, śpiewał, grał i tańczył bez przerwy :)
Ani The Car is on Fire, ani Jeremy Jay mnie nie porwali. Gitary, po prostu gitary. A z gitarą też trzeba umieć zrobić COŚ. I chociaż Wooden Shjips wyglądają jak ZZ Top - zupełnie nieadekwatnie do swojej muzyki, ich granie było jednym z lepszych tego wieczoru. Muzyka po prostu płynęła drapiąc przyjemnie po plecach.
Wiem, że na The National czekało wiele osób i wielu zachwycili. Dla mnie był to jednak kolejny gitarowy skład.
W tym czasie na scenie alternatywnej w Muzeum Straży Pożarnej występowali Ben Butler & Mousepad. Był to bardzo pozytywny koncert! Przesympatyczny, zabawny Joe na "klawiaturze i myszce" oraz Bastian na automacie perkusyjnym. Chłopaki się nie oszczędzali i wycisnęli ile się dało z siebie i z publiczności. Byli rozbrykani i rozbrykali całą widownię. Ja sobie swobodnie majtałam nogami siedząc na parapecie.
Kolejny koncert był wyjątkowy z dwóch powodów: wcześniej nie byłam na jazzowym jamie na świeżym powietrzu i nigdy nie miałam okazji być na koncercie Miłości. Nie wystąpili w zapowiadanym w programie Festiwalu składzie. Zabrakło Sikały i Morettiego. A jednak... Na scenie sześć Osobowości (i dwóch zakapturzonych kamerzystów): Irek Wojtczak (saksofon), Antoni "Ziut" Gralak (trąbka), Arek Korecki (saksofon), Kuba Staruszkiewicz (perkusja), Leszek Możdżer (fortepian), Tymon Tymański (kontrabas). Koncert pełen zaskoczeń i zachwytów, zwrotów i improwizacji, i świetnej zabawy muzyków. Tymański podsumował ów występ słowami, że nie jest pewien, czy był to koncert Miłości, ale było dobrze :)
Jeszcze jedna totalna zmiana klimatu - na The Field, ostatni koncert wieczoru, w Trójkowym namiocie. Popląsałabym, ale Marudy marudziły... :]

Fotografowały Joanny.

OFF Festival dzień trzeci
sobota, 8 sierpnia 2009
Mysłowice

OFF dzień drugi

2009-08-08T14:25:00.005+02:00

Wczorajszy dzień festiwalowy zainaugurowaliśmy koncertem George Dorn Screams na scenie leśnej. W końcu widziałam ich na żywo - tak brzmią stanowczo ciekawiej. Głębokie, drapieżne gitary i chłodny głos ascetycznej Magdy Powalisz rozkołysały las i nas.

Potem nastąpiła muzyczna dziura. To za sprawą mojej Siostry, która miała dociuchciać się do Katowic ok. 19-tej. Po drodze jednak, zupełnie spontanicznie, postanowiła pozwiedzać Sosnowiec. Chociaż nadal nie jest pewna, czy to nie był czasem Ostrowiec... ;)

Wróciliśmy na Marissę Nandler, czyli sporo dobrego nas ominęło. Na moje ucho Marissa plumka na gitarze podśpiewując sobie przy tem.

Wokalistę-o-gołębim-sercu i jego Fucked Up musiałam zobaczyć! Ze zwykłej babskiej ciekawości ;) Nie wiem, czy to, co miał na plecach to był tatuaż, czy futerko. Tekstów nie znałam, melodii nie słyszałam więc na The Week That Was podreptałam. I to był kolejny dobry koncert tego wieczoru! Ale jeszcze nie najlepszy... Tuż po nich na scenie głównej zagrał Spiritualized. Zagrał i mnie porwał. Mocą dźwięku, adekwatnością głosu, gospelowymi głosami w chórkach. Zafundowali mi wrażenia prawie jak Archive. Albo to ja tak się im poddałam. Dla mnie był to najważniejszy koncert drugiego dnia Offa. A może i całego festiwalu?

Po uduchowieniu wróciliśmy na scenę Trójkowej Offensywy, żeby pogibać się przy dźwiękach Final Fantasy. Potrzebowałam chwili spokoju, ochłonięcia i niewiele z tego koncertu pamiętam. Odnotowałam i zapamiętałam, że Owen Pallett jednocześnie grał na skrzypcach i śpiewał. Hmm.
Potem gorąca i bardzo słodka herbata i fragment Psychocukru na zakończenie dnia. Na koncercie w EMPiKu zrobili na mnie większe wrażenie. Chętnie zostałabym jednak na całości, ale Marudy marudziły ;)

Fotografowały Joanny.

OFF Festival dzień drugi
piątek, 7 sierpnia 2009
Mysłowice

OFF dzień pierwszy. Prolog.

2009-08-07T02:30:00.007+02:00

Wyruszyliśmy późno, jechaliśmy długo. Za oknem mamy Spodek. Na stole Carlsberga i czipsy. Za sobą dwa pierwsze koncerty. Oba w Kościele Ewangelickim. O Balladach i Romansach pisał już Mickiewicz. I jego wersji będę się trzymała, bo chcę, żeby był to blog raczej pozytywny... :]
Drugiego mogłabym jeszcze słuchać, i jeszcze, i jeszcze. El Perro Del Mar. Perkusja, bas, gitara i dochodząca gitara akustyczna, czasami tamburyn. Na wokalu charyzmatyczna od stóp po głos Sarah Assbring. I to, co najbardziej szwedzkie: dystans, skromność, jakaś krystaliczność. Tak, jakby wycisnęła kwintesencję Iana Curtisa, Alana Vegi i Kate Bush, zmiksowała i zalała całą swoją kobiecością. Czerpanie, ale nie powtarzanie. Bardzo wyrazista osobowość. Świadoma kobiecość. Przemyślane, ale swobodne granie. Moje pierwsze odkrycie Offa A.D. 2009.

Mamy już w łapkach wygodne mapki i treściwe książeczki, i wygląda na to, że zdążę na wszystkie koncerty, na które chcę. Co za miła odmiana po Heinekenie... :] W zasadzie w całym mieście coś się dzieje i jest to kolejna rzecz, która w tym festiwalu mi się podoba.

A teraz Gość Specjalny Muzykoholizmu, Pueblo :]

witam na gościnnych występach, ja nie będę sobie szczędził złośliwości ;>
rozpocznę od Ballad- koncert zaskoczył mnie, zaskoczył bardzo!
jest od czym opowiadać po godzinnym opóźnieniu, które faktycznie trwało circa 5minut rozpoczął się show, w ramach przystawki zostaliśmy potraktowani piosnką o jedzeniu i kroplówkach, a potem to już poleciało...
było kilka pozytywnie zabarwiona pieśń o miłości, hymn prawie kościelny o pomieszkiwającym w zakamarkach naszej duszy Szatanie a na deser spektakl na temat kolejnego wcielenia, a mianowicie bycia psem z porywającym finałem gdzie jedna z Sióstr Wokalistek(ta niespeleniąca) zaszczekała, i to nie raz!
teksty przywołały mi na myśl pewien utwór zespołu Pogodno a mianowicie "Piosenka o śmiesznym tytule" tylko, tam powstało to na podstawie tekstu chat'owników a my dostaliśmy iście losowy zbiór cytatów z for interentowych dotyczących dorastania i problemów pokolenia młodego wiekiem.
po wymordowaniu mych pośladków ławą wyścieloną poduszką wykonaną w minimalistycznej technologii i duszy mej niepokornej pewnego typu wiadomosciami dochodzącymi z mej prawicy, ośmieszeniu się w oczach eXszperta od nagłośnienia nastąpiła krótka przerwa i pojawił się zespół z Panem Wokalistą, ups to Pani Wokalistka....
a potem to się zaczęło, kapialne nagłośnienie- słychać każdy dźwięk, który jest skierowany do naszych uszu, surowy miny, perfekcyjna perkusja, mięsisty bas- to jest to co tygryski lubią mooocno.
no i Pani Wokalistka- motoryka niczym Ian Curtis, identyczny styl obejmowania mikrofonu. gdy śpiewa unosi się- dosłownie! staje na palcach a Jej szyja wydłuża się w magiczny sposób, całe ciało maszeruje iście wojskowym krokiem natomiast sama głowa pozostaje nieruchoma wpatrzona w dal. Pani śpiewa całą sobą, po stokroć lepiej wypada @live niż studyjnie...
i Carlsberg dobiegł końca, do miłego!

A mówiłam nie pisz więcej niż ja!! ;)

Off Festival dzień pierwszy
czwartek, 6 sierpnia 2009
Mysłowice

(r)ewolucja

2009-08-03T11:47:00.001+02:00

wciąż dziwi mnie jak dziecko

2009-08-01T12:47:00.001+02:00

niechaj...

2009-07-31T14:55:00.000+02:00

wirus

2009-07-30T16:06:00.000+02:00

przegapienia

2009-07-30T12:59:00.001+02:00

najważniejsze jest niewidoczne dla oczu

2009-07-29T12:11:00.001+02:00

blog ma rok!

2009-07-28T23:44:00.002+02:00

I to są urodziny! :D

tęsknota

2009-07-27T12:16:00.001+02:00

warkocze dźwięków

2009-07-23T01:05:00.005+02:00

Gdzie gra Macio, tam musi być dobrze :] Tak było i tym razem. Już sam skład zespołu i opis muzyki Shofar brzmiały zachęcająco. I lubię Powiększenie (teraz salka koncertowa ma już klimatyzację!) :)
Pierwsze takty przywiodły mi na myśl psychodeliczne falowanie The Doors. Kolejne - ścieżki dźwiękowe filmów Tarantino i Allena. Jednak nie było nic powtarzalnego, odtwórczego w muzyce tego wieczoru. Szybko zapadłam się w dźwięki, które na własny użytek nazwałabym klezmerskim jazzem. Może nawet taki istnieje? :] Sporo improwizacji, żydowski hymn Hatikva z bardzo mocną perkusją, "Rozkwitały pąki białych róż" wyśpiewane saksofonem, oba te utwory przeplatane ze sobą. Moretti gra na perkusji czym się da i jak się da ;) Tak, mam silną słabość do tego instrumentu :] Rogiński skulony nad strunami rzeźbił dźwięki flamenco. I Mistrz Trzaska... nie śmiem :)
Obudzili we mnie ciekawość muzyki klezmerskiej...

Shofar:
Mikołaj Trzaska - saksofon, klarnet basowy
Raphael Rogiński - gitara elektryczna
Macio Moretti - perkusja
środa 22 lipca 2009
Powiększenie

klasyczny przemyt

2009-07-21T00:40:00.005+02:00

Komendarek za każdym razem mnie zaskakuje. Za każdym razem coraz bardziej! Dziś spotkanie akustyczne, z pianinem pod palcami. To zupełnie inne granie, zupełnie inne nastroje. Chociaż równie zmienne, jak elektroniczne. Tym razem było bliżej do jazzu i do... popu :) Więcej było nagłych zmian i zwrotów. Rozpoznałam "Yesterday" i "Hard Day's Night" Beatlesów, i jeszcze coś z klasyki. "Coś Szopena, ale nie pamiętam co", jak przyznał sam Artysta :) "Wszystko jest improwizacją, graniem z głowy"...!
Słuchając dzisiejszego koncertu i spoglądając na projekcje przyszła mi na myśli Trylogia Qatsi Godfreya Reggio. Muzyka Komendarka jest wielowarstwowa. Muzyka Komendarka jest o myśleniu, jest myśleniem. W moim odczuciu, dla mnie. Obrazki gęstego tłumu na ulicach, w knajpach, fabrykach i od czasu do czasu skupienie na pojedynczej Postaci. Zupełnie tak, jak w życiu...

Fotografował Wantsky

Władysław "Gudonis" Komendarek
poniedziałek 20 lipca 2009
Jadłodajnia Filozoficzna

słuchajcie i uczcie się! ;)

2009-07-20T17:16:00.000+02:00

uroczysko

2009-07-18T02:03:00.005+02:00

Mój trzeci spontaniczny koncert w tym tygodniu to występ Alice Russell w Fabryce Trzciny. To miał być spokojny wieczór w domu, z praniem, sprzątaniem i odpoczywaniem. (I z bardzo upierdliwą, przerażającą ćmą - terrorystką... :/). Jedak muzykoholizm zobowiązuje ;)
Nie byłam na jej poprzednim warszawskim koncercie, nie wiedziałam czego się spodziewać. Kiedy dotarłam do Fabryki, sala koncertowa była pustawa... I to było moje pierwsze zaskoczenie tego wieczoru. Zespół zaczął grać z lekkim opóźnieniem. Przed 21-szą na scenie pojawiło się pięciu ubranych na biało muzyków: klawiszowiec, perkusista, dwóch gitarzystów i wokalista-tancerz-skrzypek, czyli moje drugie zaskoczenie tego wieczoru :) Szczególnie, że był to słusznej postury mężczyzna. Po chwili pojawiła się Alice. Od pierwszego wejrzenia kobieca, subtelna, urocza :)
Był to jeden z najradośniejszych koncertów, na jakich miałam okazję być. I jeden z najintensywniejszych - nie zwolnili właściwie ani na chwilę, świetnie się przy tym bawiąc, a perkusista aż pałki złamał! :) Pełna zadziornego wdzięku Alice i panowie z klasą. Wygłupy, rozmowy, improwizacje, a wszystko z udziałem publiczności. Chociaż było nas niewiele, wypełniliśmy radością całą salę koncertową w Fabryce. Na bis absolutnie powalający Crazy, kower Gnarlsa Barkley'a - spowolniony, cięższy, mocniejszy. A po koncercie podpisywanie płyt i drink na dziedzińcu.
Jestem pod urokiem swobody całego zespołu, wokalu Alice i radosnej delikatności Mike'a, skrzypka. To było jak spotkanie ze znajomymi przy muzyce na żywo :)

Alice Russell
17 lipca
Fabryka Trzciny

25 lat w półtorej godziny

2009-07-17T03:11:00.003+02:00

Na ten koncert miałam ochotę od kiedy się o nim dowiedziałam. Ale czwartek, ale Olsztyn... W poniedziałek, przed koncertem Byrne'a, krótka wymiana zdań z Ravem i Roodzią. We wtorek szybka wymiana maili i decyzja - jedziemy! :)
Koncert odbywał się w Amfiteatrze. Kiedy dotarliśmy na miejsce, był już spory tłum. Tak w Amfiteatrze, jak dookoła... Pierwsza myśl - słuchaczy będzie więcej niż sprzedanych biletów i po co wydaliśmy kasę ;]
Brzmiała już Gaba Kulka na supporcie. Tym razem, ze względu na niewielką scenę, w składzie ograniczonym do dwóch gitar, perkusji i klawiszy. I chociaż nie jest to moja muzyka, to koncerty Gaby co raz bardziej doceniam i cenię - świetnie wypadają na scenie! Mieli, jak zwykle, dobre przyjęcie :)
Kilkanaście minut przerwy i na scenie pojawiła się gwiazda wieczoru. Odchudzona, kobieca, piękna. W towarzystwie chórzystki, pianina, dwóch gitar, wiolonczeli i perkusji. Alice wciąż z tym samym mocnym głosem. To był od początku do końca magiczny koncert! Podróż przez 25 lat jej muzycznej historii - utwory Yazoo, przeboje z pierwszych płyt, kawałki z najnowszego albumu. Nowe aranżacje, delikatniejsze, spokojniejsze, bogatsze, z pazurkami dojrzałej kobiecości. Zafundowała mi dużo pląsania i sporo dreszczy, szczególnie moim ukochanym, potężnie wyśpiewanym This House...
A o moim Koledze napisali w gazecie! ;) I o koncercie też bardzo słusznie napisali ;)

Alison Moyet
czwartek, 16 lipca
Amfiteatr w Olsztynie

Tu i Teraz

2009-07-16T18:31:00.000+02:00

}{

biały teatr

2009-07-14T00:23:00.004+02:00

Tydzień zaczął się koncertem. Nie pierwszy i nie ostatni taki ;) Tym razem był to David Byrne, ex Talking Heads.
Nagłośnienie w Stodole było lepsze niż pogoda na Bornholmie. Światła kolorowały scenie wybornie do fotografowania (chyba). Miejsca było akurat tyle, żeby swobodnie się pogibać :)
Na scenie klawisze, perkusja, gitara, instrumenty perkusyjne. I jeszcze Byrne ;) I trzyosobowy chórek. I trzech tancerzy. I wszyscy na biało.
Od pierwszej piosenki czuć było obeznaną z repertuarem i wytęsknioną publiczność. Bardzo żywiołowe reakcje, długie oklaski po każdym utworze, pokrzykiwania z tłumu. Zespół docenił to trzema bisami i brawami dla publiczności.
W występie Byrne'a sporo było stylistyki Talking Heads, nie tylko w utworach zespołu. To, co podobało mi się szczególnie, to wyważenie między show i koncertem - Muzyka przodem, cała reszta potem. Ten występ podkreślił jeszcze bardziej różnicę między Artystami a szołmenami. Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma ;)
Bardzo, bardzo przyjemny koncert :)

David Byrne
14 lipca 2009
Stodoła

pułpka

2009-07-13T11:14:00.000+02:00

Usłyszeć Archive to wpaść w sidła. Za każdym razem tak mam. I jeszcze z Kombajnem do zbierania kur po wioskach.
Niedziela. Noc. Światła mijanych samochodów. Lights... Bóle fantomowe... Wiem, że teraz będą brzmieli przez co najmniej kilka dni...
Jesienią nowy album. Jesienią dwa koncerty...

muzyka na bruku

2009-07-12T00:21:00.006+02:00

W ramach wycieczek po Polsce ostatni weekend spędziłam w Lublinie. I na fragmencie drugiej edycji festiwalu Inne Brzmienia. Tak na prawdę festiwal i muzyka zaważyły ostatecznie na wyborze Lublina na ten właśnie weekend :]

Znalezienie ukrytego między innymi budynkami kościoła Ojców Dominikanów było łatwiejsze niż znalezienie miejsca na parkingu... Z lekkim spóźnieniem, śladem cichych dźwięków dotarliśmy na miejsce.
Jest coś niezwykłego w koncertach granych w kościołach, niezależnie od repertuaru. Możdżer i Kloc grający tanga Piazzoli w Bazylice na Kawęczyńskiej w Warszawie. Soyka grający instrumentalną "Grażę" i sonety Szekspira w poznańskiej Farze. Gospel w którymś z londyńskich kościołów. Atmosfera tych miejsc nadaje faktycznie inne brzmienia...
Kościół Dominikanów w Lublinie jest małą świątynią wciśniętą między inne, podobne budynki, na tyłach rynku, w wąskiej uliczce. Z okazji koncertu podświetlony kolorowymi lampami. Podwójne drzwi szeroko otwarte. Coraz głośniejsza muzyka. Wsunęliśmy się do środka i uderzyła nas ściana dźwięku i tęcza świateł na i między rzeźbami, obrazami, ławkami. Prosto z ołtarza. Siedziało na nim trzech szalonych akordeonistów i wygrywało dźwięki, o które akordeon nie podejrzewałam. Motion Trio.
Nie wiem, czy są różne rodzaje akordeonów (jeszcze nie kupiłam tego leksykonu ;)), ale odniosłam wrażenie, że każdy z nich brzmi inaczej. Grali muzykę filmową i absolutnie nie powiedziałabym, że grali ją "tylko" na tych trzech akordeonach. Każdy z muzyków grał z pasją, ale pasja każdego z nich miała inna temperaturę. Może dlatego brzmieli tak wielowarstwowo i bogato? Był to jeden z najbardziej zaskakujących i zachwycających koncertów, na jakich miałam okazję być. Wkrótce, bo 30 lipca, zawitają do Warszawy. Mam nadzieję, że znów uda mi się ich posłuchać.

W sobotę poranna walka ze snem przedłużyła się do południa :] Późne śniadanie i zwiedzanie. Ostatecznie miałam weekend ;) I wciąż byłam chora :/
Lublin jest czarowny. A właściwie starówka Lublina jest czarowna :] Ale nie o tym tutaj :]
Tego dnia koncerty odbywały się na dziedzińcu starego miasta, scena była ustawiona bokiem do ratusza na jego tyłach. Dookoła kilka ogródków, z których może niewiele było widać, ale dobrze było słychać :)
Wieczorem czekała nas kolejna muzyczna uczta. Na początek Gaba Kulka. I faktycznie wtedy jedliśmy :] Czy Gaba wszędzie i zawsze ma taką entuzjastyczną publiczność? :) Pierwsze akordy i brawa, pierwszy utwór i skandowanie. To rzadka rzadkość jest ;)
Potem Peyoti for Preesident. Chyba nie przypadło mi do gustu. Chyba, bo znów zaatakowała mnie "chorobowa pomroczność". Schowaliśmy się do knajpki. Na ciepłą zupę. Wychodząc mieliśmy jeszcze tylko rzucić uchem na następny zespół i pędzić do mojej aspiryny. Zostaliśmy na całym koncercie...
The Ark nie ma swojej strony. Pewnie nie ma nawet jednego swojego utworu w internecie. Jeśli w ogóle ma jakieś swoje utwory... The Ark powstało trzy dni przed festiwalem i grało kawałki niektórych członków zespołu... W tym szalonym składzie znaleźli się muzycy z Ukrainy, USA i nie-wiem-skąd-jeszcze ;) Grali na akordeonie (sic!), klawiszach, wiolonczeli, gitarze akustycznej, basie, perkusji, trąbce i mandolinie. Był jeszcze jeden instrument, pojęcia nie mam jaki - widziałam go pierwszy raz. No i wciąż nie mam tego leksykonu ;)
Nie wiem, jak wiele pasji i pozytywnej energii trzeba mieć w sobie, jak dobrze trzeba się razem bawić, żeby trzy dni wspólnego grania doprowadziły do takiego stanu ;) I zespół, i publiczność ;)
Muzyka z pogranicza folku, bluesa, jazzu, muzyki klezmerskiej, muzyki modlitewnej. Najbardziej porywająca była ukraińska wokalistka - piękna dzika kobiecość. Przeuroczy był też akordeonista i klawiszowiec w jednej osobie - zawadiactwo i zadziorność w kapeluszu. Moją uwagę zwrócił basista, schowany w cieniu, na tyle sceny, z kamienną miną. Wszyscy świetnie się bawili.

EDIT: Kolega ich znalazł w sieci. I to w Lublinie! :)

Był to też mój pierwszy koncert, podczas którego robiłam zdjęcia :] Pierwszy i zapewne jedyny, chociaż to fajna zabawa :)

Na pewno przyjrzę się przyszłorocznej edycji Innych Brzmień. To już kolejny letni festiwal w Polsce, na który warto zwrócić uwagę.

Inne Brzmienia
Lublin
10 - 12 (15) lipca 2009

Kultura w zagrożeniu!

2009-07-08T08:41:00.000+02:00

8 lipca radiowa Dwójka zamilknie na 24 godziny.
To protest przeciwko dramatycznemu spadkowi finansowania jej misji.

Pogarszająca się sytuacja finansowa Programu zmusiła nas do wyjątkowej formy protestu. To apel, który kierujemy do słuchaczy, naszych przyjaciół, do środowisk twórczych, kolegów dziennikarzy i tych, którzy decydują o losie publicznych mediów.
My – zespół Programu 2 Polskiego Radia, nie godzimy się na degradację najważniejszych elementów misji radia publicznego. Naszą działalność kulturalną i edukacyjną prowadziliśmy zawsze z pełnym zaangażowaniem i na najwyższym poziomie. Pogarszającą się sytuację finansową traktowaliśmy dotąd jako przejściowe kłopoty.
Dzisiejszy stan debaty o mediach publicznych odebrał nam nadzieję na rozwiązanie problemu w najbliższej przyszłości. Uwaga opinii publicznej jest kierowana niemal wyłącznie na problemy telewizji i na spory polityczne. Mamy wrażenie, że głos kultury jest w dyskusji lekceważony, a nasza działalność – pomijana i przemilczana.
Brak gwarancji stabilnego finansowania Polskiego Radia uderza przede wszystkim w Program 2, w całości utrzymywany ze środków publicznych. W tym roku nie stać nas już na organizację Festiwalu Muzycznego Polskiego Radia, z anteny znika twórczość współczesna, zarówno literacka jak i muzyczna. Nie mamy pieniędzy na zaplanowane nagrania i koncerty, nie możemy wesprzeć prestiżowych festiwali, które dotąd współorganizowaliśmy. Nawet nasza zgoda na radykalne zmniejszenie honorariów dziennikarskich nie rozwiązała tej trudnej sytuacji. Przed nami jubileuszowy Rok Chopinowski. Tradycja Polskiego Radia od początku istnienia zobowiązuje nas do włączenia się w jego organizację. W obecnej sytuacji finansowej wydaje się to nierealne.
Program 2 Polskiego Radia nie nadaje reklam, naszej działalności nie sposób powierzyć mechanizmom rynku. W krajach o rozwiniętej gospodarce rynkowej istnieją sprawdzone metody utrzymywania działalności takich programów, jak nasz. Tym większy niepokój budzi w nas brak jednoznacznych deklaracji osób, które decydują o losie polskich mediów.
Nie godzimy się na marginalizowanie kultury. My – zespół Programu 2 – nie chcemy walczyć sami!
8 lipca Dwójka zamilknie, zwracając w ten sposób uwagę na kwestie pomijane w debacie publicznej.
Na antenie – przez całą dobę – podawany będzie jedynie następujący komunikat:

Szanowni Państwo,
to jest akcja protestacyjna Zespołu Programu 2.
Nasze istnienie jest zagrożone między innymi na skutek dramatycznie zmniejszających się wpływów z abonamentu.
Tylko stabilne finansowanie pozwoli zachować na dotychczasowym poziomie naszą ofertę muzyczną, literacką i publicystyczną.
Tylko zapewnienie środków odpowiadających zakresowi pełnionej przez nas misji kulturalnej i edukacyjnej uchroni nasz Program przed nadaniem w najbliższym czasie ostatniej audycji: Requiem dla Dwójki.
Nie skazujmy radia publicznego na milczenie.

Zespół Programu 2 Polskiego Radia

Prosimy o solidarność z naszym protestem. Niech każdy zrobi to, co może.
Można: – zapłacić abonament
- skontaktować się ze swoim posłem
- napisać lub powiedzieć o nas w innych mediach
- pamiętać o Dwójce w sejmowych debatach

Można też do nas napisać:
dwojka@polskieradio.pl

pożegnanie Króla

2009-07-07T22:07:00.008+02:00

Leżę w poopenerowej malignie i oglądam pogrzeb Jacksona. A właściwie ceremonię pożegnalną ("poRZegnalną", jak napisali na pasku w TVP1). Przedziwne, pogrzeb króla popu, który odmienił muzyczny świat, także ten teledysków, i nie nadawała tego żadna telewizja muzyczna (?)...
Więc oglądam to show, ten koncert i mam mieszane uczucia. Nie wiem, ile w tym jego codziennego teatru, a ile prawdziwej miłości i bliskości. Nie wiem, czy świat mógłby inaczej pożegnać mistrza. Ten współczesny świat. USA. I'm afraid of Americans...
Jakie życie, taka śmierć..., jak śpiewa Artystka. A jednak dziwi...
Oglądam i wzrusza mnie tylko Brook Shields.
Oglądam i nie denerwują mnie tylko komentarze Stelmacha i Hołdysa.
Potem film dokumentalny. Pomyślałam po nim, że Jackson był przecież jak każdy z nas, jak wielu z nas. Ułomny, ze słabościami, potrzebami, brakami, marzeniami. Robił te same rzeczy, co przeciętny człowiek. Różna była tylko skala jego działania i oczekiwania otoczenia - od ikon zawsze oczekuje się najwięcej. Że będą przestrzegać wszelkich norm i kanonów, których w codziennym życiu niewielu z nas przestrzega. Że będą wzorcem. Ich ułomności i grzeszki oburzają o wiele bardziej niż ułomności i grzeszki kolegi czy sąsiada.
Ktoś kiedyś powiedział, że różnica między dziwakiem a ekscentrykiem polega na zasobności jego portfela. Ale to chyba też już nie jest aktualne. Ktoś z przemawiających powiedział, że to nie Michael był dziwny, ale rzeczywistość, z którą się zderzył. Teraz nie potrzeba talentu i potomstwa, żeby przetrwać - wystarczą skandale i internet, które często przyćmiewają to, co (naj)cenniejsze...

Kiedy dowiedziałam się o jego śmierci, nie zrobiło to na mnie większego wrażenia. Jest ze mną tak, jak powiedział jeden z trójkowych słuchaczy: nie mam jego ani jednego albumu (oprócz kilku winyli Rodziców), ale znam wiele (większość?) piosenek. Nie wiem o nim nic. I myślę, że nie doceniam jego muzyki. Jego wkład w muzykę, w kulturę, szczególnie pop tak, ale nie doceniam i nie znam należycie jego muzyki. Zawsze wystarczało mi to, co podały media. Jestem zatem w tej grupie, która odkryje Króla dopiero po jego śmierci. Myślę, że przyjemnie będzie to nadrabiać.

Spoczywaj w pokoju, Człowieku. "Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu".

więcej znaczy mniej

2009-07-06T16:51:00.004+02:00

Rok temu na Openerze w rozmowie z Anglikiem, bywalcem festiwali usłyszałam, że ten nasz jest optymalny - nie za duży, nie za mały, można wszystko ogarnąć. Faktycznie, udało mi się wtedy być na większości interesujących mnie koncertów i prawie każdy widziałam w całości. A było tego sporo. I smakowicie.
W tym roku na Openerze najwięcej było chodzenia... Odległość między scenami i rozplanowanie koncertów sprawiły, że albo czegoś nie widziałam od początku, albo nie do końca, albo wcale. A poruszałam się tylko między trzema scenami: główną, namiotową i światową. Jadąc na festiwal nie miałam swoich typów i faworytów. Wracając też ich nie mam. Na tle albo nudnych, albo artystów odgrzanych z tych, których widziałam podobali mi się Basement Jaxx, Gossip, Crystal Castles, Speed Caravan, Faith No More, Pendulum, M83, Madness, Buraka Som Sistema, The Ting Tings i Letko. Wyróżnili się sobą, po prostu. Reszta była powtarzalna niezależnie od tego, czy powtarzali samych siebie, czy kogoś innego.
Czuję niedosyt. Niedosyt muzyki, niedosyt festiwalu. Być może w słowach Piotra P., że na Openerze co raz mniej chodzi o muzykę, jest więcej racji, niż bym chciała.

żywioły!

2009-06-30T23:43:00.000+02:00

Mam silną słabość do skrzypiec i innych "strunowców" :) O tym koncercie dowiedziałam się popołudniu i po prostu musiałam zmienić plany. Do tej pory zespół nieznany mi, przyciągnął właśnie strunami.
Lubię takie zaskoczenia. Lubię niespodziewane brzmienia znanych mi przecież instrumentów. Jakby na scenie tańczyły żywioły... Melodyjność i rzewność skrzypiec, niskie tony wdzięcznej i dźwięcznej wiolonczeli, zaskakująca klawiszowość akordeonu. I chemia... Chemia spojrzeń i uśmiechów, chemia gestów. Wielka radość ze współgrania. Stapianie się. Z muzyką i ze sobą. Trochę klezmersko, trochę filmowo, trochę mistycznie. Dreszcze...
Od razu kupiłam ich płyty i DVD. Chcę jeszcze...

Radio String Quartet Vienna & Klaus Paier
Powiększenie
wtorek, 30 czerwca 2009

muzyka jak życie

2009-06-27T02:30:00.002+02:00

Jazz jest trudny. Jazz jest wymagający. Jazz jest zmienny.
Jazz można grać z każdym? Na wszystkim?
W jazzie są zasady tak oczywiste dla jazzujacych, że nie trzeba ich spisywać, że nie trzeba ich wymawiać. Wystarczą sygnały i znaki. Wystarczy porozumienie. Można dołączyć w każdym momencie. I odejść. Można wrócić. Można się pojawiać.
Można współgrać. Można grać solo.
Jazz mnie uśmiecha :)
Jazz jest jak życie...

Jam session z gościnnym udziałem szwajcarskiego kwartetu No Limit
Tygmont
Sobota, 27 czerwca 2009

Jej Wysokość Lodowatość

2009-06-19T00:43:00.003+02:00

Po uzależniającym Future Time bardzo czekałam na koncert Made in Poland. Nie ma w Warszawie lepszego miejsca na taki koncert - No Mercy ma swoją zimną tradycję i nie wymuszoną atmosferę.
Zdążyliśmy jeszcze na The Spouds w roli supportu. Brzmieniowo doskonali, ale zaburzani przez rozkrzyczany wokal. Moim nieskromnym zdaniem lepiej brzmiałoby np. Curtis'owskie pośpiewywanie albo Hajdaszowe pomrukiwanie. I więcej frajdy ze wspólnego grania :)
Made in Poland zaczęło dość niepostrzeżenie. Ustawiali się, stroili i nagle zaczęli grać. Od razu wpadając w lodowaty tunel brzmienia i ciągnąc mnie za sobą... Na scenie ciasno i blisko siebie. Ciemno i snopy świateł. Dym papierosowy i "maszynowy". Nagłośnienie marzenie (niech Stodoła się uczy!...). I nurzanie się w dźwiękach i oddźwiękach...
Odczułam i pamiętam ten koncert jako idealne współgranie współbrzmienie każdego z muzyków. Każdy dźwięk znajdował dla siebie swoją przestrzeń, która w żaden sposób go nie ograniczała, a potęgowała. Widzę ten koncert jak nagromadzenie niezwykłej energii na scenie. Nic nie brzmiało wystudiowanie, wymuszenie, wszystko swobodnie i naturalnie. Ta muzyka na żywo to trójwymiarowe przestrzenie w intymnym półmroku.

Made in Poland
No Mercy
piątek, 19 czerwca 2009

aż po sufit

2009-06-18T23:58:00.002+02:00

Obejrzenie "Upiora w operze" rozbudziło moje apetyty na coś bardziej klasycznego, coś bardziej monumentalnego. I tak wybrałam się na "Madame Butterfly" do Opery Narodowej.
Trafiłam pod sam sufit. Piękny, swoją drogą... :] Orkiestra widoczna jak na dłoni... Już pędząc na swój balkonik słyszałam, jak się stroją. (To dla mnie odwieczny fenomen - stroić swój instrument w natłoku dźwięków strojenia innych instrumentów!)
Pierwsze chwile tego przedstawienia trochę mi umknęły - z oniemiałym zachwytem dziecka chłonęłam orkiestrę. Piękne! Po prostu piękne! Skrzypce, altówki, wiolonczele, kontrabasy w swojej doskonałej rzewnej harmonii! Trąbki, puzony i flety wprawiające powietrze w inne drgania. Harfa jak pamiątka z antycznego świata. Cała armia perkusyjna, niemal dźwiękonaśladowcza. Całkiem inny od wszystkiego świat dźwięków.
Ogromna, głęboka scena pozwala na szaleństwa. Scenografia "Madame Butterfly" jest jednocześnie pełna rozmachu i oszczędności - ogromna, ale skromna, ascetyczna. Podobnie światła i stroje - w wyraźnych, ale jednolitych barwach.
I Głosy... Głosy, które nie potrzebują słów - wystarczą im emocje. Głosy, które nie potrzebują mikrofonów - wystarczy im cisza i przestrzeń. Nieopisywalne...
Pokochałam operę. I to miejsce pod sufitem. Będę bywać częściej. Tymczasem obudził się mój apetyt na klasykę...

Madame Butterfy
Opera Narodowa
czwartek, 18 czerwca 2009

od pierwszego słyszenia

2009-06-15T01:27:00.009+02:00

Made in Poland
"Future Time"

Może zacznę tak: dali Chłopaki po wnętrznościach! No nie mogłam się powstrzymać ;)

Jest muzyka, która czasami naśladuje muzykę i muzyka, która to dźwiękonaśladownictwo obnaża. Nowe Made in Poland obnaża. Przywodzi na myśl najzimniejsze z zimnych The Cure, pornograficzne chociażby, ale w żaden sposób go nie naśladuje ani nie powtarza. Nowe Made in Poland jest niezawisłe i samostanowiące. Dużo w nim pazurów gitar, dużo pulsowania basu, dużo perkusyjnego tętna. I kołyszący to wszystko głos. A wszystko mocne, stanowcze, konkretne, męskie.
Lubię tę drapieżną jak dziki kot gitarę w otwierającym album "Future Time". Krzyczące półszepty "W moim pokoju", zaczynającym się od dobitnej perkusji. Skradające się, dub'owe i totalnie hipnotyzujące i uzależniające "Pada śnieg", z współmruczeniem Hajdasza i basu. W "Mija czas" najpierw zaskakuje niespodziewana delikatność wokalu, ale zaraz znowu zaczyna rosnąć niepokój. "Blow" to dreszcze od pierwszego dotknięcia struny... I feel the flow into myself... I kończące album "Analonce ciebie wołam", które, podobnie jak "Pada śnieg", hipnotyzuje i zniewala, niepokoi i kołysze, szamańsko... Chcęnałąkę...

Future Time Made in Poland to album, którego można słuchać całą podróż z Gdańska do Warszawy przez zapadający zmierzch i padający deszcz. 3 godziny i 47 minut.

anomalie pogodowe

2009-06-15T01:25:00.004+02:00

Robert "Los Agentos" Lenert
"Afrykański śnieg"

Ten album szybko się poznaje. Z tym albumem łatwo się zaprzyjaźnia :)
Nie mógł nie zacząć się od harmonijki ;] W każdym utworze czuć ciepło, bujanie, siestę, wakacje, kołysanie, leniwość. Bębny i harmonijka nadają egzotyki, ciepłe wokale erotyki. Szczególnie w "Przeszło mi", gdzie smutek i kociość łączą się plotą w sennych proporcjach. Mogę tego słuchać prawie bez końca...
A na Kilimandżaro jeszcze kiedyś wejdę :)

światłodźwięk

2009-06-07T23:42:00.004+02:00

silne tak, że aż drżała na mnie sukienka
w nieregularnym rytmie serca
światłem głaskanie
przeszywanie
zamknięte przestrzenie
kolorowe źrenice laserów palce
dźwiękiem drażnienie spełnianie
związki wiązek skanujące
krwinki pulsujące
rozwstąpienie
antyrzeczywistość
dekoracje
powłoki
oczy oczy oczy
powtarzalna niepowtarzalność
uśmiech gitary
kondensacja
improwizacja
koncentracja
porażenie
100% trafienia

zabrakło między palcami piasku wody
albo czyjejś głowy

Władysław "Gudonis" Komendarek
Jadłodajnia Filozoficzna
niedziela, 7 czerwca 2009

mało Gaby w Gabie

2009-06-06T00:25:00.005+02:00

Mam problem z Gabą. Głos jak złoto, talent jak diament, pasja jak słońce. A jednak "słyszę głosy"... Kate Bush i Tori Amos. Na albumie, na koncercie.
W piątek w Stodole zaskoczyła mnie składem - na scenie i w muzyce znalazło się miejsce dla sekcji dętej, kontrabasu, saksofonu (gromkie brawa!), dwóch chórzystek. Najwięcej dla szalonego gitarzysty ;) Bogate instrumentarium, ale (tradycyjnie...?) kiepskie nagłośnienie - Gaba wybijała się ponad wszystko inne, stanowczo za mało słychać było perkusji i gitar. Miałam dreszcze... od interpretacji i żywiołów, od pasji i harmonii zespołu. A jednak brakuje mi w tym wszystkim jakiegoś przekonania, stanowczości, nie wiem. Może mocy twórczej? Brakuje mi Gaby w Gabie. Tej Gaby, która czasami przebłyskuje spomiędzy Kate a Tori... Tej Gaby, która "Papa don't preach" zrobiła zupełnie nie króliczo... Trzymam kciuki!

Gaba Kulka
Stodoła
piątek, 5 czerwca 2009

muzykoterapia na raka

2009-06-05T14:24:00.000+02:00

Tymon Tymański, Ania Dąbrowska, Pono, Czesław Śpiewa, Andrzej Izdebski, Kasia Nosowska, Marcin Żabiełowicz, Jacek Lachowicz oraz Wojtek Bubak spotkają się na jednej scenie i podczas jednego wieczoru zamienią się w Fe Fighters - artystyczny squad, który razem z Pauliną chce stawić czoła chorobie.

Minimalny koszt biletu - cegiełki to 15 zł.

Klub Powiększenie
9 czerwca, g. 20.00
Warszawa, ul. Nowy Świat 27

Pogodna i pełna życia 23-letnia Paulina walczy z wyjątkowo rzadką chorobą. Nowotwór, który dopadł dziewczynę może doprowadzić do śmierci. W Polsce nie można jej pomóc. Jedynym ratunkiem jest operacja w Bostonie. Jednak rodzina dziewczyny nie ma pieniędzy, by uratować jej życie.

Na koncie Pauliny jest już czterdzieści tysięcy dolarów, potrzeba jeszcze dwieście dziesięć, akcja "Sprzątnij śmieciucha" trwa.

By pomóc, pieniądze można wpłacac na konto: 28 1140 2004 0000 3102 5225 0347

Paulina Pruska Ul. Wittiga 4/35 03-188 Warszawa

W tytule przelewu: "Leczenie Pauliny Pruskiej"

Na powyższe konto można dokonywać też wpłat zagranicznych - Swift(Bic) BREXPLPWMBK i iban literki PL(należy je wpisać przed nr. rachunku).

niepoważna klasyka

2009-05-31T19:24:00.001+02:00

Teatr Roma to specyficzne miejsce i raczej za nim nie przepadam. Stare, skrzypiące, ciasne. Czasami mam wrażenie, że rozpadnie się od tłoku i ogromu na scenie. Tak też było momentami podczas "Upiora w operze". Scenografia jest przepiękna i robi ogromne wrażenie, odkrywa zaskakującą głębię sceny i możliwości teatru. Trójwymiarowa, zmienna, z wyobraźnią. Jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu ciasnoty i trzymania się wszystkiego "na słowo". To rodzi uśmieszek...
Nie odczułam monumentalności muzyki, a tego się spodziewałam. Zachwyciły mnie teksty.
To niesamowite jak różnią się sceniczne interpretacje tej samej historii. Nie pamiętam jaką widziałam wcześniej, ale była o wiele bardziej dramatyczna.
"Upiór w operze" jest o różnych samotnościach, o odnajdywaniu siebie, o miłościach i toksyczności. Można zajrzeć w niego bardzo głęboko, a wtedy trzeba potraktować poważnie. Historia zagrana w Romie trąciła infantylizmem. Może przez przerysowaną interpretację głównej żeńskiej roli, tym razem graną przez Paulinę Janczak. Zbyt zamaszyste, ekstremalne gesty, zbyt górnolotne odśpiewania. A może ja nie lubię takich głosów po prostu.
Natomiast ogromne wrażenie zrobił na mnie Damian Aleksander. Potężny głos! Nie spodziewałam się i nie podejrzewałam, pamiętając go jedynie z któregoś z telewizyjnych programów. Wielki ukłon także w stronę Barbary Melzer, która doskonale bawiła się rolą Carlotty. Nie jestem pewna, która z odtwórczyń grała tamtego wieczoru Madame Giri, ale i ta zrobiła na mnie wrażenie, głównie swoją kobiecością. I zakochałam się :] W Firminie :] Albo w Jakubie Szydłowskim :] Już sama nie wiem ;)

Upiór w Operze
Teatr Roma
31 maja 2009r.

szeptułka...

2009-05-28T13:58:00.001+02:00

oczywistość

2009-05-27T19:15:00.001+02:00

oczy szeroko zamknięte

2009-05-26T11:47:00.000+02:00

ludzie

2009-05-25T11:20:00.001+02:00

2009-05-25T11:07:00.002+02:00

Moment Idealny.

2009-05-17T16:18:00.002+02:00

fikcja prawdy, rzeczywistość kłamstw

dogas(z)anie

2009-05-16T03:15:00.001+02:00

niewypowiedzenia

2009-05-15T17:26:00.000+02:00

mantra

2009-05-15T12:17:00.003+02:00

Krew Pot i Łzy

2009-05-12T13:36:00.000+02:00

prze.milczenie

2009-05-08T18:56:00.001+02:00

prze.silenie

2009-05-08T08:12:00.001+02:00

toxic

2009-05-06T21:05:00.000+02:00

detal

2009-05-06T00:03:00.000+02:00

i stała się Jedność

2009-05-04T10:10:00.003+02:00

i stał się Strach
i stał się Ból

I tylko Ból nie ma niczego dla równowagi.

wsiąkanie

2009-04-21T00:59:00.005+02:00

Junior mnie skrzywił. Taka hybrydka, ale ładna. Jak taka składanka. Każda piosenka brzmi nie jak Royksopp, ale jak z albumu artysty zaproszonego do współpracy. Ten chichot "z przodu"... Więc najpierw album wydał mi się poszatkowany, w pajdach. Słuchałam, słuchałam, słuchałam... wsiąkałam... wsiąkałam... wsiąkałam... Ten album ma warstwy. Ale jak tort, nie jak cebula ;) Ten album jest kompletny. Jest chłodny, ale chłodem wiosny. Jest smutny, ale smutkiem spokoju. Jest niepokojący, ale niepokojem uśmiechu. Nie wskażę na najmocniejszy utwór. Nie wskażę na utwór najsłabszy. Chcę tego słuchać jeszcze i jeszcze.

It's what I want
It's easy
It's getting in
Let's hope we get it

Royksopp Junior

HALO!

2009-04-20T21:56:00.001+02:00

Czy ktoś to czyta oprócz mnie?! ;)

może.

2009-04-15T01:33:00.001+02:00

zdziczenie

2009-04-14T01:20:00.000+02:00

dzikość

2009-04-12T21:20:00.002+02:00

Cytat

2009-04-06T22:30:00.003+02:00

"Musisz się naprawdę źle czuć skoro na koncert nie poszłaś"... Tak ominął mnie wyczekiwany koncert The Cinematic Orchestra w poniedziałek 6. kwietnia w warszawskim Palladium. Bu :( apsik!
Poproszę o re(we)lacje :)

przedwczesna depesza

2009-04-05T15:49:00.004+02:00

Depeche Mode "Sound Of The Universe" odsłuchane. Pierwsze słuchanie to... rozczarowanie.

"Jezebel". Myślałam, że to Alison Moyet śpiewa... "Macro" i "Counterfeit" w tych słabszych momentach. Nudnawe.
"Corrupt" przyciąga pierwszymi dźwiękami, łapie uwagę. Dave trochę zawodzi. Napięcie opada z każdą nutą.
"In Symphaty" też już kiedyś było.
"Peace". Jakbym słuchała Irlandczyków, jakbym słuchała Jethro Tull...
"Come back" brzmi dobrze, podoba mi się.
"Spacewalker" to kolejny zawód.
"Perfect" jest w miarę ok. W miarę.
"Miles Away" jest jednym z mocniejszych na albumie.
"In Chains" stanowczo tak! Piękne i mmh... Złapało mnie w sidła :)
"Hole to Feed" niekoniecznie.
"Fragile Tension" też mi się podoba bardziej niż pozostałe.
"Little Soul" też in plus, za samo określenie "little soul" ;)

W zasadzie nie zaskoczyli mnie - nie oczekiwałam zbyt wiele po nowym albumie. Ani to krok do przodu, ani (udany) powrót do korzeni. Zawsze byli obok wszelkich nurtów, ale teraz są nawet obok siebie samych. Może ja już nie rozumiem Depeche Mode...?

poza kontrolą

2009-03-25T01:13:00.004+01:00

Tak, pisnęłam na tę wieść. Potem szybko zamknęłam drzwi od pokoju. Pierwsze dźwięki, pierwsze dreszcze, zakręciło mi się w głowie... I tak będzie przez najbliższych kilka dni. Tak, jakbym to ja była, nie Muzyka...

Archive "Controlling Crowds"

A Ty nie...

2009-03-10T22:24:00.002+01:00

U2 zagra znów w Polsce, zmów w Chorzowie. Gorączka biletowa, plany wyjazdowe, listy utworów. A ja myślę o tym, że ten poprzedni to Ty robiłaś, Mojsi. I miałaś z tego wielką frajdę.
R.I.P. Mojsiaku

z krwi i kości

2009-03-08T14:47:00.001+01:00

i z Miłości...

niematakichsłówjakłzy

2009-02-27T00:48:00.003+01:00

'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
'
Myslovitz
Palladium
czwartek, 26 lutego 2009

M jak...

2009-02-25T00:59:00.008+01:00

...Myslovitz. M jak Muzyka. Po trójkowym koncercie to znów są synonimy. Reedycja "Miłości w czasach popkultury" po dziesięciu latach od premiery. Koncert po roku od zamilknięcia. A brzmią wciąż tak samo... Tak samo dobrze! Pikantne gitary drapieżne skowyczące fragmentami ostre, klawisze wtrącające się jak krople, perkusja pilnująca fantazji i wokal... Rojek potrafi odmienić cały kawałek mocniejszym zaznaczeniem tylko jednego słowa. Położyć akcent tak, że utwór nabiera innego sensu. Wyszeptać albo wykrzyczeć jeden wyraz tak, że wszystkie inne są od razu jasne. I ta ich naturalna skłonność do dźwiękowych wycieczek w rejony bliskie i dalekie... Najpiękniej znikają w improwizacji - wtedy jest tylko Muzyka... Wzruszenie...

Myslovitz
Trójkowe studio im. A. Osieckiej
wtorek, 24 lutego 2009

koncert w klatce

2009-02-18T18:53:00.001+01:00

klatce fotograficznej... Mowa o bardzo fajnej inicjatywie, jaką jest konkurs Koncertowa Fotografia Roku. Pierwsza, pilotażowa edycja odbyła się na początku tego roku, a ogłoszenie zwycięzców miało miejsce 16. lutego w warszawskiej Stodole.

W konkursie wzięło udział dwudziestu fotografów "z fos", a zwycięskie zdjęcia były wyłonione w głosowaniu jurorów z branży oraz w głosowaniu samych fotografów. Zostało także przyznane Grand Prix konkursu.

I tak głosami jurorów za najlepszą Koncertową Fotografię Roku 2009 zostało uznane zdjęcie Rafała Nowakowskiego z występu Kaiser Chiefs w Hradek Karlove.
Wg fotografów najlepszym zdjęciem w 2009 była fotografia Roberta Grablewskiego z koncertu happysad w Lublinie. To zdjęcie otrzymało także Grand Prix konkursu (najwięcej głosów w obu kategoriach).

Zwycięskie fotografie oraz galerie wszystkich konkursowiczów są dostępne na konkursowym blogu: Koncertowa Fotografia Roku.

Gratulacje dla zwycięzców, a także dla Ojców Idei: Artura i Marcina :)

Taki konkurs nie mógł obyć się bez muzyki oczywiście! Mocny występ dał zespół TLEN, obfotografowany przy okazji z każdej strony ;) Ja szczególna uwagę zwróciłam na perkusję, ale być może to tendencyjność ;) Trzymam kciuki za entuzjazm i optymizm - podobno przyciągają Dobre Duchy! :)

Listy się piszą

2009-02-14T10:01:00.003+01:00

Robię listy. Listy artystów, których muszę-chcę poznać lepiej, posłuchać bardziej. Listy rosną, wydłużają się. Jedna tu w domu. Druga tam w pracy. Czasami w samochodzie coś dopiszę. Słucham. Zanurzona po nos, po szyję. Dobrze, że muzyki nie można przedawkować. Np. czegoś tak dotkliwego, jak G.O.L. Angelica In Delirium...

mikromuzyka

2009-02-05T23:00:00.005+01:00

Z nowego albumu Mikromusic, z Sennika wieje trochę Pustkami... Chociaż "Zasypiam" i "Świat oddala się ode mnie" hipnotyzują i na pierwsze miejsca się forują. Tak dźwiękiem, jak słowem. "Zasypiam" zmysłowe i kontrastowe, między jawą i snem, między życiem a niebyciem. "Świat oddala się ode mnie" złowrogie. Gotyckie i bliskie. Zaraz za nimi bonusowe "Thank God I'm a Woman", szczególnie w warstwie tekstowej. Ostatnio przez Craiga Armstronga mam silniejszą słabość do pianina więc "Cisza przed burzą" brzmi mi przyjemnie. I "W źrenicach", bo tak zwyczajnie opowiada o spojrzeniach niechcianych. A "Kołysanka Karolinki" jest jak gilgotanie :] "Pociąg do domu" nigdy nie powinien zostać napisany...

myspace
strona oficjalna

w niebie

2009-02-01T11:40:00.002+01:00

implan.ty

2009-01-29T23:43:00.003+01:00

piękny głos
piękny dźwięk
piękna kobieta
i piękny deszcz
staram się nie myśleć.
co się ze mną dzieje?...

Skye What's wrong with me

revolution...

2009-01-25T23:12:00.003+01:00

...boys&girls: dub fx!

Trójca Króla Bony

2009-01-21T21:36:00.003+01:00

Panie, Panowie, z dumą i radością goszczę na Audioholically rewelacyjną relację niejakiego raddecka... Przyjemnej lektury :)

20 stycznia 2009
Richard Bona Trio – R. Bona (b), S. Gadd (dr), S. Luc (g)
Klub Palladium

Są koncerty „dla niesłyszących” – takie, na których nie ma znaczenia, kto, co i czy gra. Są „grane” z playbacku, byle było kolorowo i się ruszało. „Czas dla mas”. Zwykła błyskotka, która ma przyciągnąć wzrok.
Są koncerty, które czynią niesłyszącymi – jeśli muzyka się sama nie broni, to może obroni ją głośność.
W końcu są koncerty dla słyszących. Gdzie trzeba słuchać, wsłuchiwać się. I chłonąć.
Był to jeden z najcichszych koncertów, na jakich byłem. Było tak cicho, że momentami dały się słyszeć wentylatory od oświetlenie a słuchacze porozumiewali się prawie szeptem. Ale nie dlatego, że jak to czasem bywa nawaliła technika. Tak miało być. Każdy dźwięk miał swoje miejsce.
Sylvian Luc czarował. Dawno nie widziałem TAK grającego gitarzysty. Nie da się go porównać z żadnym innym znanym mi gitarzystą. Taki Tommy Emmanuel i Pat Metheny w jednym. Akordy, których używał przeczyły anatomii ludzkiej ręki. Niektórych dźwięków, które wydobywał z gitary, chyba nikt jeszcze nie wymyślił (solówka zagrana na bardzo szybkich sztucznych flażoletach – tego nikt normalny nie da rady zagrać – a co dopiero solówka zagrana pełnymi akordami :D ). Przestrzeń, którą stworzył, nie zmieściłaby się na niejednym stadionie, a co dopiero w Palladium. Czapki z głów, Panowie Szlachta!
Steve Gadd. Legenda perkusji. Pokazał, że popularne bębny to chyba najbardziej „kolorowy” instrument na świecie. Dawał potężną podstawę pozostałym dwóm muzykom, dawał klimat. Grał niesamowicie dynamicznie – chwilami prawie go nie było słychać, gdzieś przewijały się tylko delikatne szczotki na werblu, żeby w następnym kawałku przybić publikę do podłogi solówką z rytmem niesamowicie połamanym, a potem znowu wrócić do perfekcyjnie wymierzonych uderzeń w cowbella albo jakiś inny niecodzienny talerz.
No i last, but not least Rysiek. Rysiek Bona (sam określa się jako „King of Żurek”). Jak wiadomo, wszystkie Ryśki to fajne chłopaki. I Bona się nie wyłamał. Niesamowity luz, po prostu był na scenie, widać, że „żarło” z publiką. Grał pięknie. Mnie czaruje jego styl grania, szczególnie kiedy jednocześnie gra i śpiewa to, co gra, magię potęguje egzotyka języka, w którym śpiewa. Niesamowity głos. Na basie uosobienie groove’u i feeling’u i mistrzostwa. Potęga muzyki. I tyle.
To był koncert, który nazywam „przeszeptanym”. Taki, który lepiej pasuje do mokrego, nieprzyjemnego odwilżowego wieczora lepiej, niż herbata z cynamonem i sokiem malinowym.
I tylko jeden żal pozostał. Tych trzech panów zeszło się tylko na tą jedną trasę koncertową. Nie planują nagrania płyty. A szkoda.
Dla mnie niesamowite było jeszcze jedno: Totalna zmiana klimatu Palladium po wczorajszym Benefisie Irka Krosnego. Dodało to nierealności odbiorowi.

raddeck

P.S.
Dziękuję raddeck :)

Wielki Realizator

2009-01-19T23:52:00.005+01:00

19 stycznia 2009
Jacek Lachowicz
Teatr Rozmaitości

Zaczęło się lasem. Lasem dźwięków, lasem świateł. Potem wodą, bulgotaniem. Weszła Ania Dąbrowska i zaśpiewali. Światło i dźwięk. Dużo dźwięku.
Jacek Lachowicz: rhodes, bass keybord, gitara, śpiew i (od)głosy
Michał Gos: perkusja, po prostu
Wojtek Bubak: gitara, figury i miny
Marcin Izdebski: efekty z kącika
(P)o takich koncertach pisać nie potrafię. Może nawet nie chcę. Mała ciemna sala, ciasno, wysoka scena, dwie lampy jarzeniowe (?) nad nią, cztery ogromne kolumny po bokach, wężowiska kabli, dwie małe reżyserki, obrazy i obrazki światłem rzucane i my na plastikowych krzesełkach. Lachowicz panujący nad wszystkim naturalnie i bez wysiłku, grający przyjemnością grania, współtworzenia, od niechcenia. Obezwładnia mnie to tak i przyjemnie jest. Płynę.
Karolina De. pozdrawia Artura eR. i Mikołaja Ka. :)

P.S.
Nowy album mroczniejszy? I po angielsku? Z zapachem The Cure?

"Fajniuchna"

2009-01-16T00:38:00.006+01:00

15 stycznia 2009
Miloopa
Trójka

Myślałam sobie "polskie Kosheen" myślałam idąc na ten koncert jadąc ;) I faktycznie na scenę wyskoczyła tak samo ruchliwa i migotliwa istotka - Natalia Lubrano. Taka fajniutka, cała w podskokach i uśmieszkach. Perkusja, gitara, bas, klawisze, komputer, trąbka. I dużo energii kolorowej. Niesamowicie brzmi trąbka "zelektryfikowana", niezwykle ogląda się kobietę, która śpiewa jak mężczyzna za sprawą modulatora głosu. Chociaż to nie muzyka na tak sterylne, zamknięte przestrzenie, dreszcze miałam dwa razy: na Raz na milion lat Republiki i na instrumentalnym utworze zamykającym koncert. Miloopa przypomina Kosheen tylko momentami.

Jak zwykle niezwykle

2009-01-13T00:49:00.003+01:00

12 stycznia 2009
Marcin Masecki
Chłodna 25

Była scena i była widownia. Dziś wyjątkowo dziwnie było mi w tej scenerii - przyzwyczaiłam się do mniej uporządkowanej aranżacji koncertów Marcina na Chłodnej. Ale i ten występ był inny niż zwykle. Nie tak ognisty, nie tak szalony, nie tak nieokiełznany. Jak zwykle niezwykłe zakręty i przekręty dźwiękowe, jak zwykle niezwykłe ataki na bębenki, jak zwykle nieobecność duchem. A jednak zbyt małe wahania, zbyt wąskie korytarze na pięciolinii... A może jestem po prostu zmęczona? Przecież Masecki to geniusz.

Inauguracja A.D. 2009

2009-01-12T01:02:00.003+01:00

11 stycznia 2009
Wyspiański Wyzwala
Trójka

Inauguracją Roku Koncertowego A.D. 2009 miał być koncert Maseckiego, ale przyszedł był taki tłum na Chłodną, że weszli nieliczni. Liczni, w tym moja nieskromna osoba, zostali zaproszeni na poniedziałek. Zatem pierwszym muzycznym występem na żywo (bo raczej nie koncertem...), jakiego doświadczyłam w 2009 roku był Wyspiański Wyzwala w sterylnej Trójce.
Za Trójką: (...) Z antologii tekstów Wyspiańskiego, której dokonał Artur Grabowski, artyści zaproszeni przez Tomka Grochalę wybrali teksty, które najbardziej współgrały z ich własnym odczuczuwaniem świata. (...) W tym koncercie wystąpią: Stanisław Sojka oraz zespoły Pustki, Hetane, Agresiva 69, Made In Poland.

Zaczęła Agressiva 69. Na nich zawsze można polegać, ale niech lepiej śpiewa Bodek ;) Lubię ich energię i mroczność. Podobnie, jak lubię lodowatość i grozę Made in Poland - sterylność Trójki doskonale przyjmuje i jeszcze bardziej wyziębia takie granie Potem Sojka zabrał mi oddech swoim acapella...

Jakżeż ja się uspokoję -
pełne strachu oczy moje,
pełne grozy myśli moje,

Jakżeż ja się uspokoję -
pełne trwogi serce moje,
pełne drżenia piersi moje

Jakżeż ja się uspokoję ...

I był to także najkrótszy występ świata ;)
Potem? Potem zagrało Hetane, skręcając momentami mocno w kierunku Nine Inch Nails i nadużywając "odgłosów paszczą" ;] Na koniec trochę Pustki. Cóż, mnie już raczej nie przekonają.

To był ciężki wieczór dla Szanownego Prowadzącego - audycja była na żywo, zmiana sprzętu na bieżąco, czas antenowy 55 minut, występów 5, instrumentów nie liczyłam, ale każdy miał swój. Wliczając fortepian, na którym kilka minut grał Sojka. Szycie ciszy, improwizacja i "dwie minuty" do występu Pustek - nikomu nie było z tym chyba dobrze.
Trójko moja Kochana! Jakkolwiek Was nie wielbię, nie róbcie sobie tego znowu ;)

Kardiogram

2009-01-11T18:45:00.003+01:00

Cudowność. Dźwiękowa, tekstowa, obrazkowa cudowność.
Mario Basanov & Vidis feat. Jazzu I'll Be Gone

(n)utopia

2009-01-03T14:16:00.003+01:00

Chcę być dźwiękiem.
Chcę być ruchem.
Winona The White Room

Pierwszy.

2009-01-02T15:24:00.003+01:00

Nie koncertowy. Nie świąteczny i nie noworoczny. Muzyczny. Za sprawą jednego utworu: All That You Give The Cinematic Orchestra. Wielkie poruszenie.

Muzyka i cała reszta

2008-12-29T01:13:00.003+01:00

28 grudnia 2008
Woody Allen i New Orleans Jazz Band
Sala Kongresowa

Taki mały człowiek i tak może! ;) Zastanawiam się co było pierwsze - Woody Allen czy ten jazz band? Ten koncert, ta muzyka była taka, jak jego filmy - rozchichotana :) Weszło na scenę 7 panów, zasiadło przy swoich instrumentach i zaswingowało :) Słuchałam muzyki i oczami wyobraźni oglądałam obrazki z książek i filmów, w których był Nowy Orlean. I nowojorski klubik, gdzie zazwyczaj panowie grywają. Wszyscy skupieni na środku (za) dużej sceny, blisko siebie, skromnie. Przez to Kongresowa zdała się zbytkiem i splendorem. Jednak nie potrafię sobie wyobrazić lepszej sali na ten koncert. Przynajmniej nie w Warszawie.
Wiedziałam, że Allen gra jazz na klarnecie. Na koncert poszłam z ciekawości, nie ze znajomości jego (?) muzyki. I z przypadkowego szczęścia - kolega rezygnował z biletów :) Wcześniejszy wyjazd z rodzinnego Kalisza, dwie godziny zapasu, a i tak zdążyłam na ostatnią chwilę. Na scenie Niedźwiecki i Torbicka, przez chwilę także Trzciński Stanisław. Moje miejsce to kanapka na balkonie, prawie na wprost sceny :) Obok starszy pan, który tak samo jak ja podrygiwał cały czas, pokrzykiwał, tańczył dłońmi, klaskał, pstrykał :)
Gwiazda wieczoru (bynajmniej z takimi aspiracjami) przemówiła tylko dwa razy - na samym początku witając się z publicznością i na samym końcu przedstawiając swój zespół. Przez niespełna 2 godziny koncertu siedzieli sobie wszyscy razem i tylko co jakiś czas któryś z muzyków podśpiewywał :) Urocze były ich pokrzykiwania, które przypadkowo zbierały mikrofony. Ich delikatne improwizacje. Przy niektórych utworach zabrakło mi mocniejszej perkusji, szczotek. Od razu bardzo polubiłam banjo i długą trąbkę :) Rozbroił mnie Woody, który wciąż przekładał nogę na nogę, a kiedy grał nie mógł powstrzymać podrygiwania :) Ten koncert był jak przyjacielski, niczym nie wymuszony uśmiech :)

moc truchleje

2008-12-23T02:45:00.002+01:00

Każdemu, kto tu zabłądzi w ten czas
życzę ciepłych, kolorowych Świąt,
rodzinnej i serdecznej atmosfery,
relaksu i refleksji.
Niech te Święta odmienią coś na lepsze.
Niech dadzą nadzieję.

Pod choinkę uśmiechnij się :)

Język wszechświata

2008-12-12T18:42:00.003+01:00

12 grudnia 2008
Fisz Emede Tworzywo
Palladium

Na Emade do Palladium szłam :] Na to szaleńcze perkuszenie odpływanie iskrzenie... Długo czekaliśmy, bo prawie dwa piwa, aż panowie na scenie się pojawią.
Światła zgasły... Bracia weszli... Sample... Bladoniebieskie światło z tyłu sceny... Zaczęło się. Hipnotycznie hiphopowo atmosferycznie. Czarnobladość sali i jednostajny głos Fisza. Emade schowany z tyłu, odwrócony plecami... Wsunięcie się na scenę klawiszowca... A potem gitarzystów z basem i gitarą elektryczną... Krzyki i wycia publiczności. I bujanie i bit i solówki. I ta wyrzucająca moje emocje na zupełnie nowe orbity - to emadowe szaleństwo... Upojenie... I teraz straciłam resztę słów.

Klinika Szerzenia Uzależnień

2008-12-11T19:41:00.005+01:00

10 grudnia 2008
Tilt i Tomek Lipiński
Klinika

Od dnia koncertu głowię się jak o nim napisać. Bo to była Muzyka, bo to był Artysta, który budzi we mnie ogromną pokorę wobec własnej muzycznej niewiedzy i ograniczoności. Znowu cierpię z braku talentów wszelakich :(
Garażowy klimat, punkowy klimat, swojski klimat. Patrzyłam i słuchałam, ograniczona do tych dwóch zmysłów, a w mojej głowie przewijali się Lou Reed, Peter Gabriel czy David Bowie - przecież to ta sama klasa Artysty! To absolutne oddanie się, zatopienie w muzyce bez utraty dystansu i (samo)dyscypliny. To jest właśnie miłość...
Nisko chylę czoła. Takie koncerty powinny być w ramach edukacji młodych artystów. I tych starszych też.

Akustyczny prezent

2008-12-08T00:48:00.006+01:00

7 grudnia 2008
Hey akustycznie
Sala Kongresowa

Ten koncert miał mnie ominąć, miałam udawać, że wcale go nie było... Mikołajek był jednak łaskawy i w wypastowanego buta wsunął mi bilecik :]
Kongresowa... Doskonała akustyka to najsilniejszy atut tego miejsca. Niewygodne fotele, sztywność osaczająca zaraz po wejściu. Miejsce jak najbardziej koncertowe i jak najmniej rozrywkowe. A jednak zdarzają się tam szalone koncerty i występy :)
Tym razem na scenie cała masa instrumentów, co było nietypowe tak dla Kongresowej, jak dla Heya: perkusja, instrumenty perkusyjne i przeszkadzajki, sekcja smyczkowa (skrzypce, altówki i wiolonczele), sekcja dęta, dwa klawisze, trzy gitary. To z widocznych od razu. W trakcie koncertu (szalony) klawiszowiec pogrywał także na gitarze :]
Piękna reżyseria światła! Kolory, wzory, projekcje nadawały niesamowitą oprawę temu koncertowi.
Mam wrażenie, że Hey po raz pierwszy wyszedł poza swoją konwencję, sięgnął w tak odległe sobie muzyczne klimaty. Odważnie, ale umiejętnie przekuwając na swoją nutę np. takie counrty :] Było też psychodelicznie i mrocznie, nieco popowo, nie mogło nie być rock&rollow. Mnie wygięło do wewnątrz i do łez "Ho"...

P.S.
Kasi gratulujemy zdanego egzaminu i prawa jazdy :)
Co na scenie robił Czesława Mozil?!

Wielkie (muzyczne) żarcie

2008-12-08T00:44:00.004+01:00

2 grudnia 2008
MusicXport
Palladium

Ta impreza miała jedną zasadniczą wadę - odbywała się we wtorek... I na tym wady się kończą, bo idea, organizacja, jakość (wyłączając piwo...) i atmosfera były świetne!
Nie dane mi było zdążyć na pierwszy zespół, Dick4Dick. Znam, nie żałuję jakoś szczególnie. Chociaż podobno ich występ był spektakularny, bo oprócz czy obok koncertu okraszony preformance i pokazem mody.
Dotarłam, piwo nabyłam i już Czesław Śpiewa, jak sam się określił takie "umpa umpa" :) W porównaniu do występu na Off Festivalu w Mysłowicach było spokojnie :] Szczególną sensację wzbudziła Karen, która prawie każdy takt grała na innym instrumencie! Fenomenalna kobieta! Do tego przeurocza i piękna :)
Mitch & Mitch e Seu Combo. Jedno zdanie: zdeklasowali wszystkich. Po ich występie każdy następny artysta wychodził zblazowany. Słówbrak. :D
W kwestii NO!NO!NO! poczciwe gierkowskie trzy razy NIE... Niektórzy artyści naprawdę nie powinni już próbować tak bez końca i bezskutecznie. Czy raczej z tym samym marnym efektem. Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść i kiedy na nią nie wchodzić. A nie należy na nią wchodzić, kiedy nie ma się jeszcze dogranego materiału, do czego wszem i wobec przyznał się Makowiecki. Co zresztą było słychać bardzo wyraźnie. Nużący to był występ i żenujący. Szczególnie po takim nieokiełznanym klanie Mitchów. A to, co wyczyniał na scenie Powaga z Myslovitz już na zawsze pozostanie dla mnie fenomenem... te wygięcia twarzy i ciała... to przeżywanie ledwo brzmiących dźwięków... P jak piwo...
I P jak Pustki. Ten i następny koncert, czyli Silver Rocket ominęłam - tego wieczoru energii trzeba mi było :)
Wróciłam na Loco Star, chociażby z heinekenowego sentymentu :] I chociaż niczym szczególnym nie zaskoczyli, to świetnie się bawiłam i wiłam przy ich pogrywaniu :)
Po krótkiej przerwie Öszibarack, czyli nieznaczna zmiana klimatu i grania. Przynajmniej w moim odbiorze. Postać dominująca - szalony klawiszowiec białoglowy :) Był wszędzie! Koncert nie porwał mnie, ale przyjemnie pokołysał.
Los Pierdols, czyli na sam koniec mocne pierdnięcie! Przepraszam za "słówko", ale tak bardzo pasuje i nie mogłam się powstrzymać ;] To zupełnie nie moje rejony muzyczne, a zostałam prawie do końca z szerokim uśmiechem na twarzy :) Nieidentyfikowalni, z rajtuzami na głowach i zniewalającym dystansem do samych siebie. I chyba też trochę do gatunku. Doskonały basista, który mocno przykuwał moją uwagę! I ta ich strona z rozmachem... ;)

Gratuluję Shortcutowi podjęcia się organizacji takiej imprezy, mam nadzieję, że pierwszej z cyklu :)

o Kulka! ale Baaba!

2008-12-08T00:23:00.002+01:00

20 listopada 2008
Baaba Kulka (Baaba + Gabi Kulka)
Cafe Kulturalna

Wantsky:
Na wstępie: DLACZEGO NIE BYŁO RUN TO THE HILLS DO JASNEJ CHOLERY? :) Muzycznie – perfekcyjnie, aranżacyjnie – perfekcyjnie. Pomysł genialny. Porywają tłumy. Jedyne co mi osobiście nie odpowiadało w kilku utworach to głos Gaby Kulki, który jest naprawdę niezły, ale mi nie grał z aranżem. Gusta, guściki ;) Tomasz Duda na dęciakach wyjęty jakby świeżo z koncertu z filharmonii próbował się odnaleźć przez pół koncertu, w końcu mu się to udało. Basista – rewelacja, pięknie prowadzona sekcja. Gitarzysta – miodzio, techniczny, przeżywający, prawdziwy. Gaba ze swoim pięknym instrumentarium – wiarygodna. Na scenie widać było zabawę. To jest magia muzyki na żywo. Gwóźdź zespołu – Macio Moretti na bębnach. Jest po prostu powalający... BRAWO!

KalaHari:
Już nie jestem obiektywna, kiedy gra Moretti albo ktoś z "otoczenia" :] Oni się tak świetnie bawią grając, że nie można się bawić inaczej ich oglądając :) Tak było i tym razem, szczególnie, że Cafe to jedno z moich ulubionych miejsc w ogóle.
Ale wracając do muzyki... Dobrali się idealnie! Zarówno Gaba, Babaa czy sam Moretti to zjawiska na polskiej scenie. Mam nadzieję, że to ich w żaden sposób nie zgubi. We mnie mają już oddaną fankę :)

Nieważna płeć - ważny efekt...

2008-12-08T00:11:00.002+01:00

16 listopada 2008
Hercules and Love Affair
Palladium

Tego wieczoru jeszcze IamX był do wyboru. Silver Rocket też pociągali trochę. Padło jednak na Herculesa, który pierwszy raz nad Wisłą mieszał ;] Było imprezowo. Temperaturę podniosła kobieta, co to mężczyzną kiedyś była, ale się odmieniła :] Na początek zachwycająca, nieco zdumiewająca, w miarę czasu coraz słabiej uwagę przyciągająca. Dużo dźwięków, dużo ruchów. Było fajnie, po prostu fajnie :]

art.bem.bęc

2008-12-02T18:08:00.001+01:00

20 listopada 2008
Powieki, Pink Freud
Bass Days 2008
art.bem

Wantsky:
Powieki – młody zespół, który na tej samej scenie zadebiutował przed dwoma laty. Dwóch braci i towarzyszący im perkusista. Mocno, z pomysłem, ciekawie, kolorowo, bardzo dobrze. Usłyszymy o nich jeszcze wiele. I co z tego, że perkusista czasami się trochę gubił? Co z tego, że gitarzysta nie zagrał ani jednego czystego dźwięku, wszystko musiało mieć jednak troszkę irytujący przester? Panowie, gratulacje, będę Was obserwował.
Pink Freud – profesjonaliści w każdym calu. Kolejna ekipa, dla której jazz potrafi być wycieczką, pejzażem z melodią, rytmem i świetną oprawą. Genialni muzycy, na scenie widać było dobrą zabawę i zgranie na najwyższym poziomie. Najbardziej ze wszystkich zachwycił mnie perkusista, dawno nie widziałem tak sensorycznego grania. Pięknie... Od pierwszych kilku nut zasłyszanych na Open'erza byli dla mnie zjawiskowi. Podejrzewam, że tacy zostaną na zawsze.

KalaHari:
Oba koncerty odbyły się w ramach Bass Days. Dali czadu! Organizatorzy :) Mała sala, duże nagłośnienie, mocne oświetlenie, świetni wykonawcy i rodzinna atmosfera :)
Powieki grały mocno i trochę niepewnie, ale trudno się dziwić tej nieśmiałości w takich okolicznościach. Mnie przekonali już wcześniej i nawet jeśli nie byli zadowoleni ze swojego koncertu, to na następny znowu pójdę :)
Pink Freud zawsze grają tak samo. Tak samo porywająco. Tym razem jednak prym wiódł perkusista, który miał chyba osiem rąk i ze cztery nogi ;)

RENEsans naturalności

2008-12-02T18:06:00.002+01:00

14 listopada 2008
Rene Marie
Filharmonia Narodowa w Warszawie

KalaHari:
Piąty Żywioł. Pierwotność. Zmysłowość. Piękno. Absolut...
Pierwsze westchnienie zachwytu wydałam z siebie, kiedy weszła na scenę: ciemnoskóra, z głową ogoloną na łyso, w niby-sukni o fakturze zebry, czyli płachcie materiału długiej do kostek i przewiązanej na jednym ramieniu, z pękiem kolorowych bransoletek na jednym nadgarstku, w mieniących się kolczykach, bosa. Wcielona kobiecość i zmysłowość. Potem było jak u Hitchcocka - napięcie rosło... Ogromna pasja śpiewania i grania, bycia muzyką. Rene Marie to jedna z tych artystek, które nie mogą robić nic innego, które nie byłyby sobą bez muzyki. Aranżacja i wykonanie "Caravan", meta kobiece i zmysłowe, zatrzymało mi puls i oddech. Ten koncert cały był takim właśnie nieregularnym pulsem, nieregularnym oddechem. Zdumieniem, zachwytem i łzami z tego wszystkiego - takie absolutne piękno! I cały czas zastanawiałam się, cóż to za kobieta, cóż za istota nieziemska. Czyżby Muzyka Wcielona?...
Nie wiedziałam nic o Rene Marie. Teraz wiem jeszcze mniej.

Wantsky:
Jazz, dla mnie, do niedawna był zarezerwowany dla wieczornego picia wina w lekko przydymionej knajpie. Dla większych koneserów niż ja (o ile siebie mogę określić mianem konesera). Powód jest prosty – jazzmani częściej bywają muzycznie słabo przeze mnie rozumiani. Może dlatego, że postrzegam muzykę w bardzo swoisty sposób (o tym może kiedy indziej). Nie znałem ani jednego utworu Rene Marie, ale szedłem na jej koncert z dziwnym przeświadczeniem, że to będzie coś niesamowitego. Może dlatego, że w Filharmonii? Sam nie wiem... Wracając do Rene Marie... Udowodniła mi bardzo dobitnie, że jazz to muzyka wysoce rozrywkowa. Można grać najbardziej wirtuozersko całkiem nieskomplikowane melodie zachowując wszelkie symptomy bycia jazzem. Tak tak, bycia jazzem. Ona i jej kompani jazzu nie grali, oni nim byli. Zmysłowi, pociągający, perfekcyjni, mądrzy i piękni. To było zadziwiające doznanie, chyba nikt wcześniej nie pociągnął we mnie za tyle przełomowych muzycznie sznurków na raz.

Testosteron z klasą

2008-11-22T13:27:00.002+01:00

6 listopada 2008
Waglewski Fisz Emade
Stodoła

KalaHari:
Wiedziałam, że będzie źle – niesławne nagłośnienie w Stodole. Wiedziałam, że będzie dobrze – już raz uległam męskiej muzyce na żywo (Fabryka Trzciny, 3 marca 2008). Wtedy na klawiszach grał Masecki i było o jednego geniusza na scenie za dużo ;) )
Co tu dużo pisać – byli rewelacyjni!
Waglewski Wojtek jest klasą samą w sobie. Chyba nie znam drugiego muzyka, artysty, który istniałby na scenie tak wyraźnie (i tak długo) pomimo braku ostentacji, większej ekspresji czy chociażby bycia na środku sceny. Szczególnie, że głosu donośnego nie ma. „Jest, a jakoby go nie było” ;) Wirtuozeria gitary… Szczególnie tej białej, apetycznej jak kostka białej czekolady :]
Waglewski Bartek, Fisz. Hmm. Pogrywał na basie, pośpiewywał i pogadywał niektóre piosenki. Czasami schodził ze sceny. Chyba nie miał łatwej roli będąc jednym z trzech, ale nie mając „obowiązków” w każdym utworze.
Waglewski Piotr, Emade. Cóż… Niby z tyłu sceny, a (obok harmonijki Boruty) najwyraźniejszy, najmocniejszy, naj…! Po prostu przepadłam! Szczególnie w ostatnim solo! W tym, jak łamie rytm, jak sprawia brzmieniowe niespodzianki i zaskoczenia. Ze swobodą, pasją, charyzmą. Dreszcze… On mógłby zagrać sam cały koncert na tych swoich bębenkach! I byłby to koncert niesamowity…
Bartek Boruta Łęczycki. Czy to oby na pewno była harmonijka?! Kolejny raz go słyszałam i kolejny raz oniemiałam z wrażenia. Potrafi zaszaleć ;) Był to drugi dominujący tego wieczoru instrument, za pełnym przyzwoleniem, a nawet zachętą od Pana WuWu :) Boruta gra z niesamowitą pasją! I uwagą skupioną na innych muzykach na scenie.
Klawiszowiec czasami nieśmiało się przebijał ze swoimi dźwiękami, basista stanowił niezbędne tło.
Swoboda grania i współgrania tego chyba już zespołu, interpretacje i muzyczne swawole, wielka radość z bycia razem na scenie pozwoliły nawet nieco zignorować niedoskonałość Stodoły. Mocno, męsko, szarmancko – z klasą :)

Wantsky:
Panowie Waglewscy wydali swoją płytę z Męską Muzyką najwyraźniej zupełnie świadomie. Wiedzieli czego chcą i czego będzie chciała publiczność. Koncert zaliczyłbym do najwyższej półki. Gdyby nie to, że… Stodoła!!! Postanowiłem zbojkotować ten obiekt, który jest zupełnie NIEkoncertowy. Akustyka jest tam ohydna i nie wiem dlaczego agencje koncertowe nadal chcą tam organizować koncerty. FUJ! Wracając do muzyki. No, Panowie, wiele nie trzeba mówić. Wielkie gratulacje. Ojciec Wojtek – jak zwykle gitarowo perfekcyjnie (chociaż w jednym z utworów zupełnie nie zrozumiałem wybujałej solówki), Syn Bartek eFIeSZet – jak to on, głos + bas (bez fajerwerków ale poprawnie), Syn Piotr M.A.D. – porca putana, cóż za perkusista, szaleniec, rewelacja. Do tego Pan Boruta, ciekawe klawisze no i mamy koncert z gwarancją jakości. Chętnie ich zobaczę raz jeszcze, byle gdzie indziej.

WWw.ideal.pl

2008-11-22T13:14:00.001+01:00

31 października 2008
VooVoo
Studio Trójki im. Agnieszki Osieckiej

Wantsky:
Wojciech Waglewski (gitara, wokal) ze swoimi kolegami: Mateuszem Pospieszalskim (saksofon, fortepian), Karimem Martusewiczem (bas) i Piotrem Żyżelewiczem (perkusja) to zestaw muzyków obłędnie perfekcyjnych. O Trójkowym koncercie usłyszałem od Piotra Stelmacha przy okazji innego koncertu w tym samym studio. Od razu zapaliła się w mojej głowie lampka MUSZĘ TAM BYĆ. I tak też się stało. Można się było spodziewać, publiczność dopisała w nadstanie. Po zajęciu miejsca nerwowo oczekiwałem na pierwsze dźwięki. Paraliż... Panowie wędrowali od luźnych folkowo-rockowych rytmów do bardzo wysublimowanych jazzowych, prawdopodobnie improwizowanych, pasaży. Gwiazdą sceny był tym razem nie Wojciech Waglewski, a Mateo, który wyglądał na mocno odurzonego (swoją drogą ciekawe czym) i zachowywał się baaardzo ekscentrycznie. Był w tej swojej zabawnej prostocie genialny. Trudno opisywać tego typu koncerty, ten był wprost idealny. Oby więcej takich...

Jazzowa niedziela na wyjeździe

2008-11-18T23:05:00.005+01:00

26 października 2008
Brian Auger and His Oblivion Express + Peter Beets Trio
Filharmonia Narodowa im. Szwalbego
Bydgoszcz

Wantsky:
Brian Auger – legenda. Od wielu lat zakochany w Hammondzie B3 classic. Muzyk całym sobą. Jego koncert zorganizowany w ramach 6. Bydgoskiego Festiwalu Jazzowego w bydgoskiej filharmonii był dla mnie jednym z większych tegorocznych muzycznych wydarzeń. Musiałem tam być. Brian wystąpił ze swoją córką Savannah na wokalu, synem Karma na perkusji i Andreasem Geckiem na basie. Bardzo intuicyjne granie, całe mnóstwo improwizowanych pasaży, Auger nie oszczędza Hammonda, wędruje po klawiszach szybko i sprawnie wydobywając przy tym piękne dźwięki z B3. Koncertowi przysłuchiwała się prawie pełna sala Filharmonii, która przez wielu uznawana jest za najlepiej nagłośnioną w Europie. Wprawdzie w niewielu filharmoniach w Europie byłem, ale nagłośnienie faktycznie było perfekcyjne. Zabrakło mi w koncercie Augera jednej BARDZO ważnej rzeczy... obecności głośnika Leslie. Wielka szkoda... Tak czy siak, zdecydowanie było warto wlec się w niedzielne popołudnie 270 km w jedną stronę i dostać mandat :)
Po Augerze wystąpił Holender Peter Beets ze swoim trio. Bardzo weseli Panowie grający jazz na najwyższym poziomie. Dynamiczny fortepian, szalona perkusja i stonowany kontrabas. Większość utworów wykonywanych było ku czci i z repertuarów Oscara Petersona i Frederyka Chopina (3. preludium w emoll było zabójczo dobre) w aranżacjach Petera Beetsa.
Było pięknie... Sami spójrzcie...

Nakazane modlitwy

2008-11-18T01:33:00.004+01:00

23 października 2008
Stefan Wesołowski – KOMPLETA feat. Michał Jacaszek
kościół św. Dominika

Wantsky:
Moment wejścia do kościoła porażał... Bardzo surowe wnętrze oświetlone profesjonalnym sprzętem. Mnóstwo pięknych kolorów rozlewało się po ścianach. I dźwięki poruszających się sterowników świateł w bezwzględnej ciszy panującej w kościele. Elektryzujące doznanie. Koncert zaczął się od uwertury przygotowanej przez Michała Jacaszka składającej się tylko i wyłącznie z dźwięków pochodzących z gdańskich kościołów. Do jego elektronicznej opowieści dołączył smyczkowy kwartet. Wzruszające... Było pięknie... i wtedy Stefan Wesołowski zaczął z koleżanką śpiewać, czar prysł... On – udający księdza z łamiącym się głosem, Ona – o głosie irytującej 14 latki śpiewającej Alleluja w podrzędnej parafii gdzieś za Kaukazem. Za głośni w stosunku do muzyki, którą skutecznie zagłuszali. A szkoda... Wielki szacunek dla Jacaszka i kwartetu – grali najwyższych lotów muzykę relaksacyjną, o nich jeszcze usłyszymy, głośno usłyszymy...

KalaHari:
Pierwszy raz usłyszałam Jacaszka całe lata temu, gdzieś w sieci. Zwrócił moją uwagę, dlatego ucieszyłam się z jego obecności na tegorocznym Off Festivalu w Mysłowicach. Występował tam z bodajże trio smyczkowym. Ta myzyka stała w tak ogrommne opozycji do festiwalu, że po chwili słuchania wróciłam do pozostałych scen. Występ w kościele był bardziej trafionym pomysłem.
Kościół Dominikanów jest prostą, surową budowlą, szczególnie w środku. Przygotowane na ten wieczór oświetlenie wyrwało ze mnie głośne westchnienie zachwytu tuż po wejściu do przedsionka. To był jeden z mocniejszych punktów tego wieczoru... Zanim rozpoczął się występ, siedzieliśmy w ciszy i tych przytłumionych kolorowych światłach, a ruch reflektorów grał swoją melodię... Swoją drogą mógłby być z tego całkiem niezwykły koncert... :)
Sporo (...) słów wstępu zapowiadało ciekawą muzykę, np. kompozycję złożoną z nagranego wcześniej bicia różnych dzwonów. Do tego smyki, które uwielbiam, pewnie także z sentymentu niedoszłej skrzypaczki. I tak byłoby, gdyby koncert ograniczył się do tych właśnie muzyków... Głosy Weosłowskiego i towarzyszącej mu dziewczyny skutecznie zaburzyły całość, wybijając się na pierwszy plan i ignorując to, co stanowiło o koncercie – muzykę. Żadna modlitwa nie jest tak bezczelna i zaborcza...

Muzykogenny cukier

2008-11-18T01:00:00.002+01:00

22 października 2008
Psychocukier
EMPiK Megastore, Nowy Świat

Co za miejsce na koncert! Taki koncert… Psychocukier słychać było w całym EMPiKu. Jasno, ciasno, kawiarniano. Słuchałam dobrej muzyki, patrzyłam na fajnie prezentujących się ludzi i myślałam, że polski przemysł muzyczny naprawdę ma się kiepsko skoro dobre zespoły muszą promować się w ten sposób. Doceniam starania Epiku, organizację koncertów, dzięki którym można zapoznać się z jeszcze nieodkrytą twórczością, ale nie mogę pozbyć się uczucia, że to wszystko jednak jak najmniejszym kosztem. Chcę Psychocukru posłuchać w normalnych warunkach! Wtedy napiszę o koncercie :)

P.S.
Panie Basisto, Pan pamięta o swojej kostce następnym razem… ;]

Hard Rock w Cafe

2008-11-18T00:56:00.005+01:00

21 października 2008
Keith Caputo
Hard Rock Cafe

Wantsky:
Keith Caputo znany szerzej z działalności wokalnej w zespole Life of Agony w końcu trafił do Polski, na 3 koncerty. Szał czupryny!!! Pierwsze pytanie nasunęło mi się automatycznie: ALE DLACZEGO W HARD ROCK CAFE? Są przecież lepsze miejsca koncertowe. I z takim przeświadczeniem doprawionym delikatną nutą sceptycyzmu poszedłem na koncert. Od pierwszych dźwięków byliśmy pewni, że bierzemy udział w koncercie wyjątkowego człowieka. Keith raz to miotał się po scenie, raz z majestatycznym spokojem odśpiewywał swoje piosenki, za każdym razem tak samo perfekcyjnie operując swoim głosem. I to wszystko przy idealnie nagłośnionej sali – lubię być tak miło zaskakiwany. Caputo z zespołem spokojnie skakał między nastrojowymi balladami, akustyczną i elektryczną gitarą, graniem mocnym i delikatnym jak ciepły wiosenny wietrzyk. Jest zwierzęciem, oby więcej takich koncertów za tak małe pieniądze...

KalaHari:
Pierwsze dźwięki perkusji mnie wystraszyły. Pierwsze akordy gitar postawiły mnie na baczność. W dreszczach. Pierwsze słowa wyśpiewane przez Keith'a... i już wiedziałam, że mocno POCZUJĘ ten koncert...
Dla mnie to, co i jak śpiewa, co i jak nosi, co i jak robi na scenie stanowi spójną i optymalną całość. Przez cały koncert cała moja uwaga była skupiona na scenie i tym, co stamtąd dostawaliśmy. Doskonali gitarzyści! Perkusja mocno w tle. I Keith, który po prostu... mhhh mhhh...